Chapter17 [partII]
posted on 29 Aug 2009 00:03 by moon-drop
พริบตานั้นชิออนสะบัดตัวออกจากการเกาะกอดของบุตรสาวอย่างลืมตัว และคงจะเทเลพอร์ตกลับจามิลโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นหากโดโกไม่ทัดทานไว้ก่อน ร่างแกร่งกำยำในชุดกราะไลบราปราดเข้ามาขวางหน้าเเล้วกระชากแขนเพื่อนรักโดยแรง
“เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เจ้าจะไปไหน!”
“ปล่อยข้า!!” ชิออนไม่ฟังเสียง.. เวลานี้มีเพียงความเป็นความตายของผู้เป็นที่รักเท่านั้นที่อยู่ในใจ ชายหนุ่มกระชากแขนตนเองให้หลุดจากกรงนิ้วสหาย
“หลีกไป”
“เจ้าคิดว่ามูทำเช่นนี้เพื่อใครกัน!” โดโกกระซิบถามอย่างดุดันพลางจ้องตานิ่ง ไม่เคยมีครั้งใดที่เพลิงอเมทิสในดวงตาสหายรักจะลุกเรืองได้มากเท่านี้ ทว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังต้องการกำลังคนอีกมากนัก และถึงแม้ต้องลงไม้ลงมือกันเขาก็ปล่อยให้ชิออนจากไปไม่ได้
“ข้าจะไปหามู.. หากเจ้ายังไม่หลีกทางก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”
“แล้วปล่อยให้ผู้บริสุทธิ์อีกนับพันนับหมื่นต้องตายงั้นสิ! ทั้งฮาเดสและโพเซดอนต่างก็หมายมั่นจะล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์เราให้ราบคาบแต่เจ้าไม่สนเลยสักนิดสินะ!!”
อึดใจนั้นชิออนหลับตาลงอย่างร้าวรานใจ.. ทุกคำพูดของโดโกพุ่งเข้ากระแทกใจอย่างแรงจนรู้สึกชาไปทั้งร่าง ใช่ ..จริงที่สุด.. ชีวิตของผู้คนเหล่านั้นย่อมสำคัญกว่าคนเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่านั่นคือผู้ที่เป็นดั่งดวงใจตนก็ตาม...
มู ...ข้า..
“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยเตือนสติ” อดีตประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถอนหายใจอย่างแรงก่อนจะหันไปสั่งบุตรสาวให้กลับเข้าไปข้างในวิหารขณะที่ตนเองยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
“ข้าจะไม่ไปไหนแล้ว แต่ขอเวลาสักพัก เจ้าพาลูกเมียเข้าไปยังที่ปลอดภัยเสียก่อนเถอะ”
โดโกพยักหน้ารับ นัยน์ตาสีมรกตจ้องมองสหายที่ยืนหันหลังให้อย่างเห็นอกเห็นใจพลางรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ราวกับจะแผ่รังสีออกมาจากร่างตรงหน้า และโดยปราศจากคำพูด.. ไลบราเซนต์คว้าข้อมือภรรยาและบุตรแล้วปล่อยชิออนเอาไว้เพียงลำพัง ด้วยตระหนักดีว่าไม่มีคำพูดใดจะช่วยเยียวยาดวงใจที่แหลกสลายได้
...จากศิษย์ที่เคยโอบอุ้มเลี้ยงดูมากับมือ แปรเปลี่ยนเป็นเพื่อนร่วมชีวิตจนกระทั่งมีทายาทด้วยกันเราต้องฟันฝ่ามรสุมมากเพียงไหน...
ทว่าเมื่อข้าต้องใช้ชีวิตตามลำพังโดยปราศจากเจ้าคงยากเย็นกว่าเป็นทวีคูณ...
แล้ววินาทีนั้น คำสัญญาในอดีตที่เคยกล่าวให้แก่กันก็พลันแว่วขึ้นที่ริมหู...
....คำว่า “คู่ชีวิต” นั้นมีความหมายลึกซึ้งมากกว่าเพียงแค่อยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า...
มิใช่เพียงแค่ดูแลเอาใจใส่ซึ่งกันและกันเพียงเท่านั้นก็นับว่าพอแล้ว ..แต่การร่วมชีวิตกันนั้นยังหมายความถึงการร่วมฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆไปด้วยกัน...
มือใหญ่ที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวพลันสั่นสะท้าน ชิออนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าดำมืดพลางนึกอยากสาปส่งทุกผู้คนที่พรากมูไปจากเขา นึกอยากให้ตนเองเห็นแก่ตัวมากพอที่จะเลือกรักษาชีวิตคนรักแทนที่จะเป็นมวลมนุษยชาติทว่าเขารู้ดีกว่านั้น
..แผ่นดินที่องค์เทวีหวงแหนและปกป้องคุ้มครองมายาวนานจะต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด
แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเหงาอยู่คนเดียวนานนักหรอก...
To Be Con...Chapter18(part I)
หายหน้าไปนานพอดูสำหรับตอนต่อ เเต่หลังจากดองจนได้ที่เเล้วก็ได้เวลาเอามาลงเสียที*0*