~::MoonLight Serenade::~

ดีค่าาาาาา



มาพร้อมกะอาการบ้ากำเริบ *0* ที่นานๆจะได้มีโอกาสเล่นคอม เเละขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นนะคะ ช่วงนี้รู้สึกเหงาๆยังไงบอกไม่ถูก ช่วยได้มากจริงๆค่ะ*0*


เเละต่อเนื่องจากตอนที่เเล้ว เมื่อท่านอาจารย์ตัดสินใจที่จะดูเเลลูกศิษย์เเบบ24ชม.

จะเป็นอย่างไรต่อไป......


------------------------------------------------

Chapter45


“เสร็จงานแล้วหรือ....”




น้ำเสียงอันราบเรียบถามขึ้นอย่างมิได้สนอกสนใจนัก พลางหันกลับไปสนใจกับเอกสารในมือต่ออีกเป็นครู่ก่อนจะม้วนมันเข้าหากันแล้วลุกขึ้นยืน ส่งผลให้ชายอาภรณ์ตัวยาวที่สวมอยู่เกิดเสียงดังพรึ่บพรั่บ



“เช่นนั้นก็ดีแล้ว... เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เข้านอนซะ”







ชิออนกลับเข้ามาให้ห้องอีกพักใหญ่หลังจากนั้น ก่อนจะต้องตะลึงงันไปชั่วขณะหนึ่งเมื่อได้พบว่าศิษย์สาวตัวน้อยนอนหลับโดยหันหลังให้กับตน ....ร่างเล็กแบบบางทอดกายนอนตะแคงอยู่บนพื้นหินอันเย็นเฉียบขนานไปกับปลายเตียงโดยมีเพียงผ้าปูรองอยู่แค่ผืนเดียว.... อันเป็นตำแหน่งที่ถูกที่ควรของศิษย์ ยามเมื่อต้องนอนค้างคืนอยู่ในสถานที่เดียวกับผู้เป็นอาจารย์


ด้วยตามธรรมเนียมปฏิบัติอันดีงามแล้ว... ผู้น้อยมิบังควรที่จะนอนขนานร่างไปกับผู้ที่อยู่เหนือกว่าตน หากแต่จะต้องนอนโดยที่จุดกึ่งกลางของลำตัวอยู่ในตำแหน่งซึ่งตั้งฉากกับปลายเท้าของผู้ใหญ่จึงจะนับว่าถูกต้อง หากแต่ในยามนี้... ชายหนุ่มอดคิดขึ้นมามิได้ว่ามันจะดีแล้วหรือ เมื่อศิษย์ของเขากลับกลายเป็นเพียงสตรีสาวตัวน้อย.. มิใช่เด็กหนุ่มซึ่งมีสภาพร่างกายแข็งแกร่งและมีความอดทนอดกลั้นเป็นเลิศอีกต่อไปแล้ว


แต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็กลับยับยั้งความคิดที่จะปลุกศิษย์ของตนไว้เพียงเท่านั้น ด้วยมันอาจจะเป็นการทำให้มูเข้าใจอะไรผิดๆขึ้นมาอีกก็เป็นได้ และเขาไม่ควรที่จะแสดงท่าทีดูแลเอาใจใส่มากจนเกินกว่าเหตุ



....สู้ปล่อยให้เด็กคนนี้ปฏิบัติตนอย่างเช่นเคยต่อไปคงจะเป็นการดีกว่า.....






ชิออนถอนหายใจ ..พลางหันกลับมาปลดกระดุมเสื้อของตนออก ก่อนจะเปลื้องอาภรณ์ตัวนอกสุดออกจากร่างคงเหลือไว้เพียงเสื้อตัวในคอลึก ซึ่งตัดเย็บอย่างประณีตด้วยเนื้อผ้าบางเบาสีขาวแบบเข้ารูปทิ้งชายยาวลงมาจนเกือบถึงหน้าขา พร้อมด้วยผ้ากำมะหยี่รัดเอวสีน้ำเงินเข้มเดินดิ้นทองเป็นลวดลายอันละเอียดอ่อน ห้อยด้วยพู่สีเดียวกันตรงปลายทั้ง2ด้าน และกางเกงขายาวสีเดียวกับตัวเสื้อเท่านั้น






“ฮัดเช่ย!...”



เสียงจามของศิษย์ตัวน้อยส่งผลให้ผู้เป็นอาจารย์ต้องหันขวับ ในขณะที่มูยังคงหลับต่อไปด้วยเพราะสะสมความอ่อนเพลียมาตลอดทั้งวัน และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มจำต้องคิดหนักอีกรอบหนึ่งว่าการที่ตนปล่อยให้ทุกสิ่งดำเนินไปในทิศทางเช่นนี้มันถูกต้องเหมาะสมแล้วจริงๆหรือ





......หากว่าตอนนี้ข้าสามารถที่จะสมปรารถนาในสิ่งที่คาดหวังได้สักอย่างหนึ่งแล้วล่ะก็.... ข้าคงมิอาจลังเลที่จะขอให้ได้โกลเซนต์อารีเอสคนเดิมกลับคืนมา....




กระนั้นแล้ว... ถึงอย่างนี้ข้าก็มิอาจจะทนหักใจไม่ดูดำดูดีเจ้าได้ แม้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าแล้วข้าจะแสดงอาการกระด้างเย็นชาสักเพียงใดก็ตาม ....แต่


เด็กเอ๋ย.... ในท้ายที่สุดแล้วไม่ว่ารูปกายของเจ้าจะเปลี่ยนแปลงไปสักเพียงใด ข้าก็ยังคงเห็นเจ้าเป็นเจ้าจอมยุ่งคนเดิมอยู่นั่นเอง....






ชายหนุ่มย่อกายคุกเข่าลงข้างๆมูแล้วห่มเสื้อคลุมตัวนอกอันหนาหนักของตนทับลงบนร่างที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางๆของศิษย์ ก่อนยืดกายขึ้นตามเดิมแล้วก้าวข้ามห้องไปดับตะเกียงบนโต๊ะ



แสงสว่างสีเหลืองนวลพลันดับวูบลงในทันที คงเหลือเพียงลำแสงสีเงินยวงที่เล็ดรอดเข้ามาทางหน้าต่างบานสูง อาบไล้ใบหน้าอันงดงามประหนึ่งเทพบุตรซึ่งยังคงทอดสายตามองออกไปเบื้องนอกอยู่อีกเป็นครู่พร้อมด้วยสารพัดความคิดคำนึง ก่อนจะหันกายออกมาจากหน้าต่างแล้วเข้านอนในที่สุด





............................................................




ชิออนจำต้องตระหนักว่าตนเองตัดสินใจผิดพลาดอย่างมหันต์เพียงใดในอีก5วันต่อมา....


เมื่อเขามิอาจจะทนดูศิษย์ตัวน้อยซึ่งกำลังไข้ขึ้นจากการที่ต้องนอนบนพื้นหินเย็นๆตลอดหลายคืนที่ผ่านมาได้อีกต่อไปแล้ว.... และความใจแข็งของผู้เป็นอาจารย์ก็จบสิ้นกันในคืนนี้





.....พอที........



ถึงแม้ว่าจะเป็นการขัดต่อธรรมเนียมปฎิบัติอันเหมาะสมอยู่บ้าง ..ทว่า...


เขาก็รู้ดีว่าตนมิอาจจะทนดูสภาพอันน่าเวทนาเช่นนั้นได้อีกแล้ว.....




และคราวนี้เมื่อเสียงจามครั้งล่าสุดของศิษย์เพียงคนเดียวของตนดังขึ้นอีก ชิออนก็ยันกายขึ้นจากเตียงนอนในทันทีแล้วก้าวเข้าไปยังร่างน้อยที่นอนขดตัวกลมอยู่ที่ปลายเท้าของตน ก่อนจะก้มลงช้อนร่างอันนุ่มนิ่มนั้นขึ้นสู่วงแขน และทันใดนั้น... นัยน์ตาคมวาวสีม่วงของชายหนุ่มก็ต้องเบิกกว้างอย่างเป็นกังวล เมื่อมันเห็นได้ชัดว่ายาแก้ไข้สารพัดขนานซึ่งตนได้ให้มูกินเข้าไปนั้นแทบจะมิได้ส่งผลอะไรเลย ศิษย์ของเขายังคงตัวร้อนจัดและ.... ต้องการการเช็ดตัวเป็นการด่วน



ชิออนวางร่างน้อยลงบนเตียงนอนก่อนจะก้าวฉับๆไปยังประตูอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจที่จะแต่งองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อยแต่ประการใด





เรือนกายสูงใหญ่ที่สวมเพียงอาภรณ์ตัวในสีอ่อนจางของท่านเคียวโกก้าวลงจากวิหารอารีเอสอย่างเร่งร้อนพร้อมกับสอดส่ายสายตาไปรอบๆบริเวณ




“มีใครอยู่บ้าง!”




ทันทีที่สิ้นเสียงอันกังวานก้องของประมุขแห่งเหล่าเซนต์ ทหารยาม2นายในชุดเกราะหนังสีดำพร้อมด้วยหอกปลายแหลมในมือก็ปรากฏกายขึ้นแทบจะในทันที




“ขอรับ... ท่านเคียวโก”



ชิออนแทบจะไม่ยอมเสียเวลาอธิบายอะไรทั้งสิ้น เมื่อชายหนุ่มรีบสั่งการอย่างรวดเร็ว



“เจ้าจงรีบไปนำพวกนางข้ารับใช้มาที่นี่โดยด่วน”






ทว่า....


แต่ละนาทีที่ล่วงผ่านไป กลับยิ่งเพิ่มความกระสับกระส่ายและความกังวลให้มากขึ้นทุกขณะจิต แม้ว่าทหารยามทั้ง2นายนั้นจะพยายามวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตขึ้นไปตามขั้นบันไดหินอันยาวเหยียดนั่นแล้วก็ตาม ทว่า...ด้วยเรี่ยวแรงของมนุษย์ธรรมดาแล้ว....

มีหรือที่จะสามารถไปกลับด้วยเวลาเพียงอึดใจได้.......




...เหตุใดตอนนั้นเขาจึงมิได้มีคำสั่งให้โกลเซนต์คนอื่นๆเป็นผู้ไปตามนะ...


ทั้งๆที่พวกเขาเหล่านั้นทั้งปราดเปรียวว่องไว ทั้งยังแข็งแกร่งและย่อมจะสามารถปฏิบัติตามคำสั่งของตนได้อย่างรวดเร็วทันใจ....



หากความคิดคำนึงทั้งปวงของชิออนก็ต้องพลันชะงักงัน ทันทีที่แสงตะเกียงในมือส่องกระทบดวงหน้างามแดงก่ำซึ่งเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของสาวน้อยที่นอนซมอยู่บนเตียง และในวินาทีนั้นชายหนุ่มก็ตระหนักได้ว่า....


ด้วยลักษณะอาการเช่นนี้ตนคงจะไม่สามารถรีรอความช่วยเหลือจากพวกนางเหล่านั้นได้เสียแล้ว....






ตะเกียงน้ำมันดวงใหญ่จึงถูกตั้งเอาไว้ที่หัวเตียงเพื่อให้แสงสว่าง ในขณะที่ถังไม้ซึ่งบรรจุน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งพร้อมด้วยผ้าสะอาดผืนเล็กๆกำลังถูกนำเข้ามาข้างเตียงอย่างรีบร้อน


ชิออนวางถังไม้ลงข้างกายแล้วจัดท่าให้มูนอนหงายแล้วคลี่ผ้าห่มออกคลุมร่างไว้ ก่อนจะค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วปลดสายรัดเอวออกตามด้วยเชือกเส้นน้อยที่ผูกเป็นปมหูกระต่ายอยู่ที่บ่าทั้ง2ข้าง แล้วจึงค่อยๆรูดชุดนอนแบบกรีกสีขาวนวลที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อให้หลุดออกไปทางปลายเท้า


ด้วยความที่มูนั้นคือศิษย์ตัวน้อยผู้ซึ่งตนเลี้ยงดูมาแต่ไหนแต่ไร ชายหนุ่มจึงมิเคยปรารถนาที่จะจ้องมองเรือนร่างเปล่าเปลือยที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มแต่อย่างใด ฝ่ามือใหญ่แข็งแรงทำหน้าที่เช็ดเนื้อตัวที่ร้อนจัดด้วยพิษไข้ให้กับศิษย์ของตนอย่างนุ่มนวลโดยไม่พยายามที่จะแตะต้องผิวกายขาวเนียนมากเกินกว่าที่จำเป็นภายใต้ความรู้สึกผิดที่กำลังเกาะกินหัวใจ ..ที่ตนเองกลับกลายเป็นต้นเหตุซึ่งทำให้ศิษย์สาวตัวน้อยต้อง......







.......ท่านอาจารย์.....


ในใจข้ามีแต่ท่านเพียงผู้เดียวเท่านั้น.... คนอื่นๆข้าไม่ต้องการ.........









ชิออนหลับตาลงช้าๆอย่างเจ็บปวด เมื่อหวนระลึกถึงน้ำเสียงสั่นสะท้านของเด็กสาวยามที่ตัดสินใจเผยความในใจออกมา ....ด้วยตนเข้าใจดีว่ามันต้องอาศัยความกล้าหาญมากเพียงใดกว่าที่จะรวบรวมความกล้าเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมาได้...


...และศิษย์ของตนจะต้องเจ็บปวดสักเพียงใดเมื่อถูกปฏิเสธดังเช่นคืนนั้น.....




ฝ่ามือใหญ่อันอบอุ่นของผู้เป็นอาจารย์พลันยกขึ้นลูบศีรษะของศิษย์ตัวน้อยอย่างอ่อนโยนพร้อมด้วยแววตาอันแสดงออกถึงความรักและห่วงใย ซึ่งตนแน่ใจว่ามูคงจะไม่มีทางได้เห็นบ่อยครั้งนัก ด้วยมันมักจะปรากฏขึ้นมาในช่วงเวลาเช่นนี้เท่านั้น.....





“มูเอ๋ย..... จงรู้เอาไว้เถิดว่าในโลกนี้ไม่มีอาจารย์คนใดหรอก ที่เห็นศิษย์ของตนต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมานแล้วจะไม่รู้สึกอะไร ทว่า....”



.....สักวันหนึ่งเจ้าก็คงจะได้พบกับคนที่ดีกว่าข้าเองนั่นล่ะ.......


----------------------------------------------------
To Be Con...Chapter46^0^



ความหวังดีผสมกับความเคร่งครัดในกฏระเบียบดูท่าจะส่งผลร้ายมากกว่าเสียเเล้ว เมื่อท่านมูเกิดไม่สบายขึ้นมาเสียนี่


ทว่า.... เเล้วท่านชิออนล่ะจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อยิ่งดูเเลใกล้ชิด ลูกเเกะสาวก็ยิ่งบอบช้ำหนักขึ้นทุกทีๆ เเต่ครั้นจะไม่อยู่ใกล้ หมาป่าจะย่องเข้ามางาบอีกรึเปล่าหนอ.....

น้ำเสียงหวานใสส่งผลให้มูจำต้องเพ่งมองไปยังสตรีสาวที่ดูจะแก่อาวุโสที่สุดในกลุ่มอย่างมิสู้จะเต็มใจนัก ด้วยแต่ไหนแต่ไรมาตนได้รับการอบรมสั่งสอนจากท่านอาจารย์ว่า... การจ้องมองสตรีตรงๆอย่างไร้ซึ่งความเกรงใจนั้นมิใช่สิ่งที่พึงประพฤติปฏิบัติ หากแต่มันถึงคราวจำเป็นเสียแล้ว.....


นางสวมใส่อาภรณ์สีขาวอันงดงามตามแบบฉบับความนิยมของสตรีผู้พอมีอันจะกินพร้อมด้วยเครื่องประดับอันงามพร้อมที่สวมใส่อยู่บนเรือนร่างระหง ตลอดจนผิวกายสีน้ำตาลทองกับเส้นผมยาวตรงสีดำและนัยน์ตากลมโตสีเดียวกันนั้น เพียงครู่เดียวท่าทีอันระแวดระวังอย่างเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ก็พลันเลือนหายไปแทบจะทันทีที่เขาจำได้ว่า....

....พวกนางเหล่านี้ก็คือข้าช่วงใช้ประจำวิหารเคียวโกนั่นเอง