~::MoonLight Serenade::~

ดีค่า >.<



ต้องขอขอบคุณพี่มูนนี่ เเป้ง มิซากิจัง เเละหนูรินที่ออกความเห็นเเละช่วยเม้นให้สำหรับตอนที่เเล้วนะคะ ^ ^



เป็นกำลังใจให้มูนเอารีบปั่นตอนต่อมาลงให้เร็วยิ่งขึ้น(พอดีว่ามีเวลาด้วยเเหละ) ประกอบกับบรรดาพี่น้องที่เร่งมาให้รีบอัพไวๆ ทั้งในเม้นเเละในmsnก่อนหน้านี้(รู้ๆกันอยู่นะ*0*


*** อัพให้เเล้วก็มาอ่านด้วยเน้อ ถ้าเร่งให้เรารีบปั่นเเทบตายเเล้วยังจะเเฝงกายมาเป็นวิญญาณไม่เม้นอีกนะ ทีนี้จะดองข้ามปีด้วยเเหละ***



เเละสืบเนื่องจากตอนที่เเล้ว.... ว่าไฟจะติดหรือดับ หรือจะลัดวงจรจนระเบิดบึ้มกันเเน่......


---------------------------------------------


Chapter58



ชิออนจำต้องหันกลับไปดูศิษย์เพียงคนเดียวของตนที่ยังคงนอนหลับไม่ได้สติ พร้อมด้วยความเดือดดาลเป็นยิ่งนักต่อการกระทำอันไร้ซึ่งความเกรงใจที่พึงมีต่อตนเช่นนี้



ให้ตายสิ....

....พวกมันเห็นข้าเป็นอะไร......




“......มู....”



ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงพร้อมกับเขย่าร่างงามเบาๆ ทว่าไม่มีทีท่าว่าร่างน้อยจะรู้สึกตัวแต่อย่างใด และนั่นก็ยิ่งทำให้ผู้เป็นอาจารย์ยิ่งโมโหเดือดกับการที่ตนเองต้องถูกต้อนให้ต้องกระโจนเข้าสู่สถานการณ์อันแสนอึดอัดนี้ .....ดวงตาสีม่วงอเมทิสกวาดมองไปทั่วร่างที่กำลังหลับไหลอย่างเป็นกังวล



มูยังคงนอนสงบนิ่งอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวในขณะที่แพขนตายาวงอนทาบทับอยู่บนเรียวแก้มนวลสีชมพูเรื่อ ดวงหน้าหวานอันไร้เดียงสานั้นคือความงดงามบริสุทธิ์ซึ่งหาได้ยากยิ่งนัก และผู้ใดก็ตามที่ยังคงมีหัวใจซึ่งเต้นอยู่ในทรวงอกก็ย่อมจะ... ต้องยอมพ่ายแพ้ให้แก่ภาพฝันอันแสนหวานที่พาให้หัวใจเต้นระส่ำเช่นนี้ด้วยความเต็มใจ


นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสของชิออนจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากเนียนนุ่มอย่างลืมตัว ก่อนจะเรื่อยลงมาที่ลำคอขาวผ่อง ....และทรวงอกอิ่มเต็มตึงซึ่งถูกปกปิดไว้เพียงแค่ริบบิ้นเส้นน้อยที่มิได้กว้างเกินกว่า2นิ้วจากยอดอกซึ่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างช้าๆสม่ำเสมอด้วยกำลังนอนหลับ.. ในขณะที่เนื้อผ้าบางเบาสีเดียวกันซึ่งต่อจากฐานอกลงมา ทิ้งชายยาวจรดปลายเท้ารึก็ใสจนแทบจะมองเห็นผิวเนื้อภายในได้ถนัดชัดเจน



ทว่ายังนับว่าโชคดีนักที่ยายแก่จอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้นยังมีสำนึกมากพอที่จะตระเตรียมกางเกงแพรเนื้อนวลสีเดียวกันเอาไว้ให้เด็กคนนี้สวมใส่ไว้ภายใน หากแต่มันก็ทั้งเบาบางและแนบติดไปกับเรือนร่างอย่างล่อแหลมยิ่งนัก แทนที่จะปกปิดจึงกลับกลายเป็นการเน้นสะโพกผายกลมกลึงและท่อนขายาวเรียวให้ยิ่งเห็นเด่นชัดขึ้นอีก


อีกทั้งยังมีกระพรวนสีทองลูกเล็กๆซึ่งถูกเย็บติดกับขากางเกง แล้วดึงเชือกร่นเข้ามาผูกติดอยู่กับข้อเท้าเปลือยอันขาวนวลทั้ง2ข้าง พร้อมด้วยริบบิ้นสีกลีบกุหลาบแก่เส้นน้อยซึ่งทิ้งชายยาวนั้นก็ช่างยั่วยวนสายตายิ่งนัก.....




จะเป็นอย่างไรนะ หากว่าเขาจะแก้ปมมันออกแล้วปลดปล่อยข้อเท้าเล็กๆคู่นั้นให้เป็นอิสระ



มือใหญ่แข็งแรงยกขึ้นสัมผัสเรียวแก้มนวลแผ่วเบาก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าอันงดงามไร้ที่ติ ..พลางเพ่งพินิจกลีบปากนุ่มที่เผยอน้อยๆ ราวกับจะรอคอยให้ประทับรอยจุมพิต ในขณะที่เรือนร่างผลิงามเปล่งปลั่งที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่เบื้องหน้าตนก็ช่างสะกดสายตาได้ชะงัดนัก


กลิ่นหอมอ่อนๆซึ่งรวยรินออกมาจากเรือนผมนุ่มนั้นยิ่งกระตุ้นให้เขานึกอยากจะซอกซอนสำรวจผิวพรรณนุ่มลื่นดุจแพรไหมที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เนื้อผ้าบางเบานั้นให้ทั่วทุกตารางนิ้ว พร้อมด้วยหัวใจที่เต้นเร็วแรงอยู่ในอก.... นึกอยากจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าอันแสนจะรกหูรกตานั้นออกไปให้พ้น เพื่อให้ความงามแห่งอิสตรีได้ประจักษ์ชัดแก่สายตาโดยปราศจากสิ่งบดบัง



หากแต่ในพริบตานั้น.... ภาพวันเก่าๆของเจ้าตัวน้อยแสนซนที่คอยวิ่งตามเขาไม่เคยห่างก็พลันแวบเข้ามาในหัว และนั่นก็ส่งผลให้ชิออนต้องชะงัก



...ไม่...


เขาจะไม่มีวันทำลายเด็กคนนี้ ....ในเมื่อเรือนร่างอันแสนงดงามบริสุทธิ์ผุดผ่องนี้ก็เขาเอง ..ที่เฝ้าทะนุถนอมเลี้ยงดูมากับมือ....




มือใหญ่ชักกลับคืนมาในทันทีก่อนจะเบือนหน้าหนีพร้อมกับถอยห่างออกมา ในขณะที่มือข้างนั้นกำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว... และเพื่อมิให้เผลอใจถลำลึกกับศิษย์ตัวน้อยมากไปกว่านี้ เขารู้ดีว่าตนจะต้องหยุด!!



....หยุดคิดฟุ้งซ่านเสียที.....



..ตัวข้านี้ช่างน่าตำหนิติเตียนยิ่งนัก





ชิออนถอนหายใจแรงแล้วหลับตาลงเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันหลังให้กับภาพลวงตาที่ประหนึ่งนางพรายสาว... ผู้ซึ่งร่ายมนตร์เสน่ห์ให้ชายหนุ่มหลงเข้ามาติดกับดักอันแสนหวาน



....เช่นนี้แล้วต่อให้เป็นบุรุษผู้มีหัวใจอันแข็งแกร่งสักปานใดก็คงยากที่จะอดทนอดกลั้นต่อความเย้ายวนใจตรงหน้าได้ และหากว่าผู้ที่ถูกล่อลวงเข้ามาขังไว้ในห้องนี้มิใช่ตนแต่เป็นเจ้าหนุ่มคนใดสักคนหนึ่งแล้วล่ะก็ ....จะเกิดอะไรขึ้น


....เขาแทบไม่กล้าคิดต่อจริงๆ......






..ทว่า... ยังมีสิ่งหนึ่งที่เขาจะต้องทำให้ยายแก่วายร้ายนั่นได้รับรู้และจดจำใส่สมองเอาไว้


...ว่าบุรุษที่มีชีวิตอยู่เพื่อเห็นโลกมานานนมอย่างเขาย่อมไม่มีทางที่จะตบะแตกปล่อยให้ความปรารถนาเข้าครอบงำ หลงหน้ามืดตามัวขึ้นมาเพียงเพราะเห็นลูกศิษย์ตนเองนอนเปลือยกายหรอก.....




.....จงสวดมนตร์อ้อนวอนต่อเทพยดาเอาไว้ให้ดีเถิด


เพราะข้าจักมิยอมละเว้นท่านแน่....





ชิออนกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะไปสะดุดอยู่ที่อ่างหินสำหรับล้างหน้าซึ่งมีน้ำพุน้อยๆผุดพุ่งขึ้นมาอยู่ตลอดเวลา ดวงตาสีอเมทิสเบิกกว้างอย่างยินดีก่อนจะลุกขึ้นแล้วตรงเข้าไปยังอ่างน้ำพร้อมกับปลดผ้าผูกเอวของตนออก






............................................................



อารีเอส มูลืมตาขึ้นในที่สุดพร้อมด้วยความประหลาดใจ เมื่อพบว่าใบหน้าอันเป็นที่คนึงหาของบุรุษผู้เป็นอาจารย์กำลังชะโงกมองลงมายังตน พร้อมด้วยแววตาคู่นั้น.... ที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นด้วยความกังวล ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ลูบไล้แผ่วๆอยู่บนใบหน้าและลำคอ



....




........เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ....


เหตุใดเช้านี้ท่านอาจารย์จึงได้มาปลุกตนถึงห้องกัน.......






“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง...”



น้ำเสียงอันทุ้มนุ่มที่เจือด้วยความเป็นกังวลของชิออนนั้น พาให้มูต้องกระเด้งตัวขึ้นมาทันทีด้วยระลึกได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนพร้อมกับความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง พร้อมๆกับที่ชิออนวางผ้าชุบน้ำในมือลงข้างกายแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก




“นะ.. นี่ข้าหลับไปได้อย่างไรกัน แล้วท่านมิเดีย...”



“ยายแก่ตัวร้ายนั่นหลอกข้ามาขังเอาไว้ในห้องนี้พร้อมกับเจ้า!! ด้วยหวังจะให้เรามีความสัมพันธ์เกินเลยต่อกัน...

รอให้ข้าออกไปได้เสียก่อนเถิด!.....”


ชิออนเฉลยความทั้งหมดด้วยน้ำเสียงอันเหี้ยมเกรียมดุดันอย่างมิได้ปิดบังอำพราง พร้อมกับตวัดผ้าคลุมของตนออกแล้วคลุมรอบร่างมูเพื่อปกปิดเรือนร่างอันงดงามสะพรั่งนั้นให้พ้นจากสายตา ก่อนจะเชยใบหน้าเนียนใสที่กำลังซีดขาวด้วยความตื่นตกใจให้เงยขึ้นแล้วจ้องมองให้ชัดๆอีกครั้ง



“แล้วเจ้าดื่ม “มิลูติ”ผสมยานอนหลับเข้าไป.. เป็นอย่างไรบ้าง”



“อะ... เอ้อ... ข้า ...ไม่ทราบมาก่อนว่าจะมียานอนหลับอยู่ในนั้นก็เลย....”




บุรุษผู้เป็นอาจารย์ถอนหายใจพรืดก่อนจะยืดกายขึ้นแล้วเดินไปหยิบถ้วยทองที่ตนขว้างทิ้งไปกลับมาแล้วยื่นส่งให้ศิษย์ของตน



“ข้าเองก็มิได้จะดุด่าเจ้า.... เมื่อครั้งนี้คนที่ต้องรับผิดชอบต่อเรื่องทั้งหมดมีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น และก็ย่อมจะมิใช่เจ้า

หากแต่เจ้าทราบหรือไม่ว่าเครื่องดื่มชนิดนี้มีไว้เพื่อโอกาสใดกันแน่...”




“ท่านมิเดียบอกข้าว่า เราดื่มเพื่อเฉลิมฉลองให้แก่การเป็นผู้ใหญ่ครับ”


คำตอบอันไร้เดียงสาของศิษย์ตัวน้อยส่งผลให้ชายหนุ่มต้องส่ายศีรษะพร้อมกับถอนหายใจพรืด... ทั้งฉิว ทั้งขันในขณะเดียวกัน




ดูเอาเถิดมิเดีย..... เพื่อการนี้ ..ท่านยอมทำถึงขนาดหลอกลวงศิษย์ของข้า

ด้วยเครื่องดื่มพิเศษเช่นนี้.....




.....การที่จะหักคอท่านด้วยมือเปล่านั้นสำหรับข้าก็มิใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย.... และทั้งๆที่รู้ซึ้งอยู่แก่ใจ...


ทว่า ท่านก็ยังคง.......




“นั่นก็ถูกต้องแล้ว.... หากแต่นางยังมิได้บอกเจ้าทั้งหมด”



ชิออนเอ่ยเสียงเครียด พร้อมกับทอดสายตามองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องนอกซึ่งยังคงมืดสลัวด้วยยังอีกหลายชั่วโมงกว่าจะฟ้าสาง ในขณะที่ศิษย์สาวยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายเตียงพร้อมกับกระชับผ้าคลุมของอาจารย์ไว้แน่น ....ดวงหน้างามแดงซ่านด้วยอดเขินมิได้ เมื่อสัมผัสซึ้งถึงไออุ่นอันแผ่วจางจากผ้าคลุมซึ่งเพิ่งจะถูกปลดออกจากร่างของเจ้าของด้วยหัวใจพองโตคับอก




“ยังมีอีกโอกาสสำคัญ... ซึ่งเราจะดื่ม “มิลูติ”ด้วยกัน
ก็คือในคืนแรกของการร่วมคู่... ที่ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะต้องดื่มก่อนที่จะถูกส่งตัวเข้าห้องหอ


ไม่ต้องทำตาโตเช่นนั้นหรอก... ข้ามิได้โทษว่าเป็นความผิดของเจ้า หากแต่จงรู้เอาไว้ว่ามันมีไว้เพื่อโอกาสสำคัญๆเท่านั้น ..มิใช่มีไว้ดื่มพร่ำเพรื่อ

ซึ่งนางก็คงคิดถูกแล้วในการเลือกที่จะไม่บอก ...เพื่อมิให้เจ้าไหวตัวเสียก่อน”




สิ่งที่ได้รับรู้ส่งผลให้ร่างน้อยถึงกับทำอะไรไม่ถูก... และทันทีที่ผู้เป็นอาจารย์หันมาสบตา ดวงหน้าหวานซึ่งแดงก่ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็พลันก้มหน้างุดอย่างเขินอายเสียจนทำอะไรไม่ถูกด้วยบัดนี้เข้าใจแล้ว ว่าความปรารถนาของ “ดีกิ” คืออะไร


ความรู้ในเรื่องความสัมพันธ์ของชายหญิงนั้น คือผลพลอยได้ที่มูได้รับจากการนั่งฟังพวกนางข้ารับใช้คุยกัน และนั่นก็ทำให้ตนได้ตระหนักซึ้งถึงหัวใจแล้ว ว่าเหตุใดนางจึงพยายามหว่านล้อมในทุกวิถีทางให้ตนยอมสวมใส่เสื้อผ้าอันน่าอับอายเช่นนี้ .....แต่กระนั้นตนก็ยังคงสองจิตสองใจอยู่ว่าควรจะโกรธเคืองนาง ผู้พยายามทำทุกอย่างเพื่อเผ่าพันธุ์ของพวกตนหรือไม่....


แต่กระนั้น.... ความรู้สึกของชายผู้เป็นที่รักย่อมสำคัญกว่าเมื่อตนคงจะขาดใจตายเป็นแน่หากว่าท่านอาจารย์จะเข้าใจว่าตนมีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ และนั่นก็ส่งผลให้มูพยายามข่มกลั้นความอายแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับชิออนตรงๆพร้อมด้วยดวงตากลมโตคู่งามที่ฉายแววจริงจังออกมาอย่างเด่นชัด





“ท่านอาจารย์ ...กรุณาอย่าเข้าใจข้าผิด.... ถึงแม้ว่าข้าจะเฝ้าหลงรักท่านตลอดมา หากแต่อารีเอส มูผู้นี้ก็รู้ดีว่าสิ่งใดควรมิควร



ข้ามิเคยจะคิดฝันไปไกลเกินตัว มิเคยคิดหวังในสิ่งที่ไม่สมควรใฝ่ฝันถึงด้วยการทะยานอยากจะมีสัมพันธ์อันลึกซึ้งเช่นนั้นกับท่าน.....

ในชีวิตนี้ข้าขอเพียงมีท่านอยู่ใกล้ๆ ได้เฝ้ามองท่านอย่างที่เคยเป็นมาข้าก็ดีใจและพอใจอย่างที่สุดแล้ว และเรื่องในครั้งนี้ข้ามิได้...”



“พอแล้ว ไม่ต้องพูดหรอก....

ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาตั้งแต่เกิด มีหรือที่ข้าจะไม่รู้จักนิสัยเจ้า ....ข้าย่อมต้องรู้สิว่าเจ้ามิเคยเป็นเหมือนสตรีนางอื่นที่อาจจะชมชอบยินดีกับเรื่องพรรค์นี้ และคงจะสมหวังหากว่าข้าเกิดล่วงเกินขึ้นมาจริงๆ”



ชิออนถอนหายใจก่อนจะเบือนสายตาจากใบหน้าหวานละมุนซึ่งกำลังแดงก่ำและแววตาอันชวนให้อึดอัดหัวใจ พร้อมด้วยความรู้สึกผิดและคิดตำหนิตนเองที่เผลอใจไปชั่วครู่ ตามด้วยความรู้สึกซึ่งทำให้ตนต้องใจหายวาบ ในขณะที่ริมฝีปากและลำคอมีอันต้องแห้งผากขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อตระหนักได้ถึงอาการเต้นเร็วแรงของหัวใจตนเอง


เมื่อประสบการณ์ที่สั่งสมมานานของตนมีคำตอบซึ่งเกือบจะชัดเจน อย่างชนิดที่แทบมิต้องเสียเวลามาใคร่ครวญทำความเข้าใจอีกแล้ว ...ว่าลักษณะอาการเช่นนี้คืออารมณ์ความรู้สึกเช่นไรกัน...





..ไม่!!.....


เป็นไปไม่ได้..........






......เรื่องเช่นนี้ย่อมจะไม่มีทางเกิดขึ้นกับชิออนผู้นี้...



สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในเวลานี้ก็เป็นเพียงแค่ความหวั่นไหวของจิตเพียงชั่วครั้งชั่วคราวกับเหตุการณ์อันไม่คาดฝัน ..ก็เพียงเท่านั้นเอง.....

และมันก็จะเลือนหายไปเองในเวลาเพียงชั่วอึดใจ....




...เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นกับอิสตรีที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตตน.... ทุกครั้ง



...ไม่มีนางใด..... ที่จะสามารถเข้ามาครอบครองหัวใจของชิออนได้อย่างเบ็ดเสร็จสมบูรณ์

ไม่เคยมี..........





แล้วพวกนางจะพากันจากไปอย่างรวดเร็ว ...ไร้ซึ่งร่องรอยเหลือทิ้งไว้ให้คนึงหาเช่นเดียวกับขามานั่นล่ะ



...และเขารู้ดีว่ามันจะเป็นเช่นนั้น......





หากก่อนที่จะมีสิ่งใดเกิดขึ้นในคืนนี้ เขาจะต้องรีบออกไปจากที่นี่.....




....รอช้าไม่ได้อีกแล้ว....


-----------------------------------------
To Be Con...Chapter59*0*



เห็นได้ชัดว่า ท่าทีของท่านชิที่มีต่อท่านมูกำลังเปลี่ยนเเปลงมากขึ้นเรื่อยๆเเล้ว ในขณะที่จุดยืนของท่านชิก็แกว่งมากขึ้นทุกทีๆพร้อมๆกับอะไรหลายๆอย่างที่กำลังก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆ(รึเปล่า?)



เเละในตอนหน้า สถานการณ์ของทั้งคู่ก็จะเข้าจู่จุดพลิกผันระหว่างความเป็นอาจารย์กับศิษย์
เเละความเป็นบุรุษกับสตรี


ท่านชิจะทำอย่างไร เมื่อทั้ง2สถานะกำลังจะตีกันมั่วไปหมด.....







“ช่างวาจาสามหาวนัก!



ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นถึงราชนิกุลของพวกเรา แต่ความจริงที่ว่าเจ้าก็ยังคงเป็นศิษย์ของข้าก็ยังมิเปลี่ยนแปลง ในเมื่อตัวเจ้าเองก็ยืนยันกับข้าด้วยตนเองที่จะให้เราคงสถานภาพเดิมเช่นเก่าก่อน... เช่นนั้นก็จงระลึกไว้ ว่าข้าจักมิยอมทนเห็นเจ้ามายืนแผดเสียงวางอำนาจใส่เช่นนี้!!


คุกเข่าลง! แล้วก็พึงสังวรณ์เอาไว้ว่าตัวเจ้าเป็นใคร สมควรที่จะพูดจาโอหังเช่นนี้ต่อหน้าผู้มีพระคุณของเจ้าหรือไม่!!”