~::MoonLight Serenade::~

ดีค่ะ^ ^


ขอขอบคุณสำหรับคอมเม้นเเละกำลังจากผู้อ่านทุกท่านนะคะ ถึงเเม้จะยุ่งพอตัวในช่วงนี้เเต่ว่ามูนดรอปก็จะพยายามมาต่อตอนใหม่ให้สม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่า*0*


เรื่องราวกำลังทวีความเข้มข้นขึ้นทุกขณะเเล้ว เมื่อท่านชิถูกกระชากหน้ากากอันเฉยชาออกในที่สุด ในขณะที่อารมณ์ความรู้สึกที่เก็บไว้ภายในก็เริ่มจะสำเเดงออกมาทางกิริยาท่าทางมากขึ้นทุกทีเเล้ว ในขณะที่ท่านสง่ากลับชิงบทเด่นไปซะดื้อๆ....


-------------------------------------------------


Chapter69



ชิออนหอบหายใจแรงอย่างพยายามระงับความรู้สึกที่กำลังประดังประเดเข้ามาในอก มันทั้งโกรธเกรี้ยว ทั้งเกลียดชัง และเสียใจคละเคล้ากันไปหมด.... เป็นเช่นนี้เอง ..คำว่ามนุษย์ปุถุชนมันก็มีอยู่เพียงเท่านี้..... เห็นได้ชัดว่าการที่มีชีวิตยืนยาวมานานข้ามศตวรรษก็มิใช่จะทำให้ตนหลุดพ้นไปจากอารมณ์ความรู้สึกเยี่ยงมนุษย์ธรรมดาสามัญได้




บุรุษผู้เป็นใหญ่ในแซงทัวรี่หัวเราะเสียงขื่นพลางแหงนหน้าขึ้นมองความเวิ้งว้างอันมืดมิดเบื้องบนพร้อมด้วยลำคอตีบตัน...


มันน่าสมเพชน้อยอยู่หรือ ที่ผู้ซึ่งใช้ชีวิตมายาวนานอย่างเขาจะต้องมาประสบพบเจออะไรเช่นนี้เอาเมื่อคราวที่แก่เฒ่าถึงเพียงนี้แล้ว น่าสมเพชน้อยอยู่หรือที่เขาปล่อยให้เด็กอมมือพวกนั้นเข้ามามีอิทธิพลต่อตัวเองได้ถึงเพียงนี้....


ทั้งๆที่ด้วยวัย200กว่าปีเช่นนี้สมควรที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบแล้วเฝ้ารอวันดับสูญของตนจะดีกว่า ซึ่งเขาเองก็ทำเช่นนั้นมาตลอด... จวบจนถึงวันที่รับร่างน้อยๆในห่อผ้าเข้ามาสู่อ้อมอกของตนเมื่อ17ปีก่อน.... และนับแต่นั้นมาวิถีชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าบัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับเลวร้ายลงอีก เมื่อเขาพบว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นชายตัณหากลับที่หมายปองเรือนร่างของศิษย์ที่ตนเลี้ยงดูมากับมือ




“ท่านคาดหวังสิ่งใดจากตัวข้ากัน... องค์เทวี


ท่านรู้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่รึไม่ ว่าข้าจะต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้”



ในที่สุดน้ำเสียงแผ่วเบาซึ่งเต็มไปด้วยความรวดร้าวก็พลันหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของชิออน... เรือนกายอันงามสง่าก้าวตรงเข้าไปยังแท่นบูชาแล้วคุกเข่าลงที่เบื้องหน้าม้วนกระดาษสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าอันเป็นที่ประดิษฐานดวงวิญญาณแห่งอาเทน่าด้วยอาการอันสงบสำรวม ในขณะที่ภายในกลับปั่นป่วนราวกับทะเลคลั่งที่ถูกคลื่นลมโหมกระหน่ำ ..แต่หากจะมีผู้ใดได้รับรู้ถึงตัวตนอีกแง่มุมหนึ่งของเขาก็เห็นจะมีเพียงแต่ผู้ที่สิงสถิตอยู่ ณ สตาร์ฮิลแห่งนี้เท่านั้น


และดังเช่นที่เคยเป็นมายามเมื่อบุรุษผู้เป็นเคียวโกมายาวนานมีเรื่องทุกข์ใจ กระแสลมอุ่นๆอันแเสนอ่อนโยนก็พัดวูบผ่านร่างสูงที่กำลังก้มหน้านิ่ง พร้อมด้วยสรุเสียงกังวานใสซึ่งดังขึ้นที่ริมหู




....เด็กเอ๋ย.....


เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกโทษตนเองเช่นนี้เสียทีนะ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ.. ว่าเมื่ออาเทน่าเลือกผู้ใดแล้วย่อมไม่ผิด และใช่.... ข้ารู้ ข้าเห็นมาตั้งแต่เมื่อ200กว่าปีก่อนว่าเจ้าจะต้องประสบชะตากรรมเช่นนี้ แต่ข้าก็ยังยืนยันที่จะเลือกเจ้า


ชิออนน้อยๆของข้า.... ที่ผ่านมาตัวเจ้านั้นก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนได้อย่างไม่มีข้อบกพร่องอันใด แล้วจะให้ข้าคาดหวังสิ่งใดจากเจ้าอีกเล่า




“แต่ข้า...”



ชายหนุ่มกำมือแน่นด้วยมิอาจทนรับคำชมเชยจากนางผู้เป็นเจ้าชีวิตของตนได้ เมื่อบัดนี้ความรู้สึกผิดกำลังเกาะกินหัวใจมากเสียจน...


“ท่านก็เห็นแล้วว่าเวลานี้ข้าเป็นอย่างไร.. ข้ากำลังจะประพฤติตัวมิชอบต่อศิษย์ของตนเองในขณะที่หัวใจนั้นก็คอยแต่จะคิด..”



ใช่... ข้าเห็น



และสิ่งที่ข้าเห็นก็คือชายหนุ่มคนหนึ่งที่เกิดหลงรักสาวน้อยแรกแย้ม ผู้ซึ่งงดงามประหนึ่งดอกไม้ที่กำลังผลิบาน ส่งกลิ่นหอมหวานอันรัญจวนใจล่อหมู่ภมรให้มาเคล้าเคลีย แล้วมันจะเสียหายตรงไหนกัน....


ถึงแม้ว่าความเป็นเซนต์แห่งอาเทน่าจะทำให้พวกเจ้าต้องมีชีวิตที่ค่อนข้างโดดเดี่ยว... แต่200ปีที่ล่วงมามันก็ออกจะนานเกินไป ในขณะที่ร่างกายของเจ้าก็ยังคงความหนุ่มแน่นเช่นในวันวานอยู่เช่นนี้ ข้าจึงได้บอกกับเจ้าอย่างไรล่ะว่า... จงทำตามเสียงหัวใจของตนเองเถิด


แต่ตัวเจ้าเองกลับมัวแต่คิดอะไรต่อมิอะไรยุ่งวุ่นวายไปหมด ระวังให้ดีเถิดเด็กน้อย... ระวังจะพลาดท่าเสียที เสียของรักให้กับเด็กเมื่อวานซืนคนนั้น...




“อาเทน่า!

..เอ้อ... กรุณาอย่ากระเซ้าข้าเล่นเช่นนี้สิครับ


ที่ข้ามาหาท่านในวันนี้ ก็เพราะอยากจะรู้ว่าคำพยากรณ์เกี่ยวกับตัวข้าอีกครึ่งหนึ่งคืออะไร และมันมีความเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ข้ากำลังประสบอยู่ในเวลานี้หรือไม่ ....ได้โปรดบอกข้าด้วยเถิด”



ทว่าองค์เทพีกลับเงียบงันไร้ซึ่งคำตอบ และถึงแม้ว่าชิออนจะไม่อาจมองเห็นร่างของเจ้าชีวิตได้ เนื่องจากถึงกาลแตกดับมาเนิ่นนานแล้วทว่าเขากลับรู้สึกได้.... ราวกับอาเทน่ากำลังทอดถอนใจพลางชั่งใจอยู่ว่าควรจะบอกดีรึไม่ จนกระทั่ง....




....ก็ได้......


อย่างที่เจ้าเองก็รู้อยู่แล้วว่าคำพยากรณ์จากข้าในครึ่งแรกนั้น... บ่งบอกว่าเจ้าจะได้เป็นใหญ่ ยืนอยู่เหนือเซนต์ทั้งมวล เป็นประมุขแห่งแซงทัวรี่ผู้มีประกาศิตชี้เป็นชี้ตายที่จะต้องอยู่ในตำแหน่งเป็นระยะเวลาอันยาวนานยิ่งนัก ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นไม่ผิดเพี้ยน และสำหรับเนื้อความครึ่งหลังที่ข้ามิเคยได้บอกเจ้าก็คือ....



ชิออนเอ๋ย ....ตัวเจ้านั้นมีอันจะต้องพบกับจุดจบ โดยมีศิษย์ของตนเป็นสาเหตุ








เจ้าจะตาย เพราะศิษย์ของเจ้าเองเป็นเหตุ








...............................................


ชิออนหลับตาลงพร้อมกับทอดถอนใจพลางปล่อยให้แสงแห่งวันใหม่ส่องกระทบร่าง...



นี่คงเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เขาต้องการเวลาสำหรับครุ่นคิดอะไรตามลำพัง จนถึงกับต้องเดินทางกลับมาพำนักอยู่ที่จามิลเป็นการชั่วคราว ...โดยปราศจากร่างของศิษย์ตัวน้อยที่เคยอยู่เคียงข้างเป็นเงาตามตัวเสมอมา


แน่ละ... สาเหตุหลักที่เขาตัดสินใจอย่างปุบปับเช่นนี้ หาใช่เพียงแค่เพราะต้องการจะอยู่ตามลำพังเพื่อครุ่นคิดถึงคำทำนายครึ่งหลังนั้นเพียงอย่างเดียวไม่ หากแต่อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องการหลีกหนีให้ไกลจากมูให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้




ชายหนุ่มแบกสัมภาระของตนเข้าที่พำนัก ก่อนจะปลดผ้าคลุมบ่าสีน้ำเงินเข้มออกแล้วพาดมันไว้กับพนักเก้าอี้ นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสกวาดมองไปรอบๆห้องโถงเล็กๆซึ่งมีความทรงจำมากมายอัดแน่นอยู่พร้อมกับคิดคำนึงถึงเรื่องราวที่ผ่านมา... แล้วภาพเหตุการณ์ในอดีตอันเนิ่นนานของตนพลันก็สว่างวูบวาบอยู่ในห้วงความคิดราวกับแสงเงา... ไม่ว่าจะเป็นครั้งแรกที่ตนมาเยือนจามิลที่ยังคงเป็นเพียงสถานที่อันรกร้างว่างเปล่า ก่อนจะสร้างหอคอยทรงสูงนี้ขึ้นมาในภายหลังเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย


ยามที่ตนมีศิษย์คนแรก ..แอตแลนติส... เด็กหนุ่มที่ดีพร้อมซึ่งเคยหมายมั่นจะให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโกลเซนต์อารีเอสเมื่อเกือบร้อยปีที่ผ่านมา... และช่วงเวลาที่ต้องกลับมาอยู่อย่างเดียวดายอีกครั้ง เมื่อตนฝังซากอันน่าเกลียดน่ากลัวของเขาไว้ที่ด้านหลังหอคอยด้วยมือของตนเอง.... ถัดมาคือภาพของมูเมื่อครั้งยังเป็นทารกน้อยที่ดีแต่ก่อเรื่องยุ่งวุ่นวาย แต่ก็ทำให้จามิลอันแสนแห้งแล้งแห่งนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวายิ่งนัก และ...


ชิออนพลันขบกรามแน่นจนเป็นสัน เมื่อสายตาไปสะดุดอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวโปรดของมูที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างซึ่งเปิดกว้างรับสายลมแสงแดดตลอดทั้งวัน... ซึ่งเป็นที่ประจำในยามที่ว่างเว้นจากการฝึกซ้อม ศิษย์ของเขามักจะชอบนั่งอ่านหนังสือนิทานหรือไม่ก็เกร็ดความรู้ต่างๆอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น ...


และให้ตายเถิด..... เพียงแค่ข้ามวันที่มิได้พบหน้าเขาก็คิดถึงเด็กคนนั้นมากถึงเพียงนี้




ชายหนุ่มสะบัดศีรษะแล้วพยายามจะไล่ภาพดวงหน้าหวานพร้อมด้วยรอยยิ้มชวนมองออกไปจากสมอง ในขณะที่คำพยากรณ์ขององค์เทพีดังก้องอยู่ในโสตประสาท



...เจ้าจะตาย เพราะศิษย์ของเจ้าเองเป็นเหตุ.....




แม้จะฟังดูน่ากลัวยามเมื่อได้รับรู้ถึงมรณกรรมของตนเอง หากแต่ชิออนกลับมิได้หวาดวิตกไปกับคำพูดนั้นแม้แต่น้อยในเมื่อตนเองก็ได้เห็นโลกมานานเต็มทีแล้ว ..บางทีออกจะนานเกินไปด้วยซ้ำ ดังนั้นเมื่อเวลามาถึงก็ควรจะไปเสียที....


...แล้วจะกลัวตายไปทำไมกัน.....





และหากว่าในอนาคตมูคือคนที่จะมาดับลมหายใจของตนแล้วล่ะก็....


ชิออนก็เชื่อมั่นเหลือเกินว่าเด็กคนนั้นย่อมต้องตัดสินใจทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องแล้ว ...เพราะว่านั่นคือนิสัยของมู



ในเมื่อเขาฟูมฟักเลี้ยงดูมากับมือ มีหรือที่จะไม่รู้ความนึกคิดของเด็กคนนั้น




...บางทีการที่ได้จบชีวิตด้วยมือของผู้เป็นที่รักคงจะเป็นรางวัลครั้งสุดท้าย ตอบแทนที่ตนทำหน้าที่มายาวนานกระมัง


-----------------------------------------------
To Be Con...Chapter70^0^


ในที่สุดเค้าลางของบทสรุปในเรื่องนี้ก็เริ่มเปิดฉากเเย้มให้เห็นบ้างเเล้ว เเต่เพราะอะไร... อาเทน่าจึงได้บอกว่าท่ามมูคือสาเหตุการตายของชิออน

ทั้งๆที่มูเองก็รักอาจารย์ของตัวมากขนาดนั้น ไม่น่าจะลงมือฆ่าอาจารย์ของตนเองได้ลงคอ


เเละคำตอบนั้นก็ไม่นานเกินรอค่ะ.....







“ท่านอาจารย์ ...นี่ท่าน..!!”



“ไปซะ... ข้าอยากพักผ่อน อย่าเพิ่งมายุ่งกับข้าตอนนี้”





“รอ..รอเดี๋ยวนะครับ ...ข้าจะรีบไปเอายามาให้ท่าน!!”





ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยปากทัดทานสิ่งใด ร่างน้อยก็พลันหายตัวแวบออกไปจากห้องเสียแล้ว ทิ้งให้ชิออนต้องถอนหายใจพรืดอย่างโมโหตัวเอง เมื่อตระหนักได้ว่าความรู้สึกที่ตนเฝ้าเก็บงำไว้และพยายามจะลืมมันเสียกลับปะทุขึ้นมาอีกยามเมื่อได้ยลดวงหน้าที่ถวิลหา ...ยิ่งพิศก็ยิ่งงาม แม้จะเห็นแค่เพียงแวบเดียวทว่ามันกลับส่งผลให้หัวใจเต้นระรัวเสียจนแทบคลั่ง