~::MoonLight Serenade::~

ดีค่ะ^ ^


สำหรับในตอนที่71นี้อาจมีฉากเเรงนิดนะคะ

สืบเนื่องจากตอนที่เเล้ว เมื่อยิ่งหนีกลับยิ่งเจอ ...ท่านชิออนเองก็กำลังเจอกับสิ่งที่ตัวเองอยากจะหลีกหนีให้ไกลอยู่ตลอดมา ..นั่นก็คือศิษย์ของตัวเอง ในขณะที่น้องมูกลับดูจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรกะเค้าเลย-*-



ปล:ภาพหัวบลอคที่ทุกท่านเห็นอยู่นี้คือผลงานการวาดภาพประกอบฟิคของน้องเเป้งLavenyaค่ะ(ใครที่ยังเห็นเป็นภาพเก่าอยู่ให้กดรีเฟรช1ครั้งค่ะ)


------------------------------------------------


Chapter71



“ท่านอาจารย์.. ข้าเอายามาให้แล้วครับ อาการท่านเป็นอย่างไรบ้าง”


เสียงใสกังวานของศิษย์ตัวน้อย ส่งผลให้ผู้เป็นอาจารย์จำต้องฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากด้วยพิษไข้ซึ่งกำลังส่งผลให้ร่างกายหนักอึ้งเสียจนแทบขยับตัวไม่ไหว นัยน์ตามีม่วงเข้มจ้องมองร่างงามระหงในชุดสีชมพูอ่อนที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้พร้อมด้วยถุงยา ถาดใส่น้ำและผ้าผืนเล็กๆในมือ




“ขอบใจ ข้าไม่เป็นไรแล้ว เอายานั่นวางไว้ที่โต๊ะแล้วเจ้าก็ออกไปซะ”


ทว่าน้ำเสียงอันแหบแห้งของชิออนกลับยิ่งดึงให้มูก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น พร้อมด้วยความกังวลที่ฉายชัดอยู่บนสีหน้า ร่างน้อยทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียงเคียงข้างผู้เป็นอาจารย์โดยมิฟังเสียงทัดทานของคนป่วยก่อนจะเอื้อมมือแตะท่อนแขนที่ร้อนจัดราวกับกำลังลุกเป็นไฟ และทันทีที่สัมผัสถูกมูก็ถึงกับร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ


“ท่านอาจารย์! นี่... นี่ท่านตัวร้อนถึงเพียงนี้เเล้วใยก่อนหน้านี้จึงไม่เรียกข้าล่ะครับ”




อารีเอสมูรีบหันกลับไปคว้าผ้าชุบน้ำขึ้นมาจากถาดก่อนจะบิดให้แห้งหมาดๆ เเต่เมื่อครั้นจะลงมือเช็ดเนื้อเช็ดตัวที่ร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ชิออนก็กลับสะบัดตัวหนี และศิษย์ตัวน้อยก็มีอันต้องสะดุ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงฤทธิ์โทสะจากร่างที่กำลังนอนซมอยู่เบื้องหน้า แต่กระนั้นความคิดที่จะละทิ้งผู้เป็นอาจารย์เอาไว้ในสภาพนี้กลับมิเคยมีอยู่ในสมอง




“ข้าบอกให้ออกไปไง... เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าสั่งหรือไร!.... ไปสิ!!!”



เป็นอีกครั้งหนึ่งที่มูต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราดอย่างไม่มีเหตุผลของท่านอาจารย์ดังขึ้นอย่างกระแทกกระทั้น พร้อมด้วยดวงตากลมโตคู่งามที่กำลังฉายเเววสับสนไม่เข้าใจกับสภาพอารมณ์อันฉุนเฉียวอย่างไร้ที่มาของท่าน ...แต่ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าทางที่ดีตนควรจะปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี หากเเต่ความเป็นห่วงในตัวท่านอาจารย์นั้นกลับมีอำนาจเหนือกว่า

และชิออนก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างขัดเคืองพร้อมกับขบกรามแน่น เมื่อมูตัดสินใจฝ่าฝืนคำสั่งของตนด้วยการโน้มร่างเข้ามาหาเเล้ววางผ้าชุบน้ำลงบนหน้าผาก ..พร้อมกับเเตะหลังมือลงบนเรียวเเก้มของตนอย่างเป็นกังวล



“ขออภัยครับท่านอาจารย์... หากว่าท่านมิต้องการให้ข้าอยู่ข้าก็จะไป หากเเต่ขอให้ข้าได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ท่านสักนิดเถิด

ให้ตัวท่านเย็นขึ้นสักเล็กน้อยเพื่อให้ท่านรู้สึกดีขึ้น....”


...กลิ่นหอมจางๆจากปอยผมนุ่มสีม่วงอ่อนที่ตกลงมาระใบหน้าชิออน คละเคล้าไปกับกลิ่นกายสาวอันหอมละมุน อีกทั้งความอดทนอดกลั้นที่เคยมีมานานซึ่งร่ำๆจะขาดผึงอยู่รอมร่อ ส่งผลให้ชายหนุ่มมิอาจจะหักห้ามใจได้อีกต่อไป...





ประหนึ่งดังสายพิณที่ขึงจนตึงเปรี๊ยะถูกของมีคมตัดเสียจนขาดสะบั้น สายลวดเส้นยาวก็พลันดีดตัวออกจากกันอย่างแรงก่อนจะกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง.... ดังเช่นความปรารถนาที่มีต่อสตรีอันเป็นที่รักซึ่งอดทนเฝ้าเก็บงำมาเนิ่นนาน ณ บัดนี้ถึงกาลต้องสะบั้นลงด้วยกลิ่นกายอันหอมหวานรัญจวนใจและสัมผัสเนียนนุ่มที่ตนพยายามหลบเลี่ยงตลอดมา



เเละกว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ชิออนก็กระชากร่างน้อยเข้ามาเบียดชิดเเล้วเเนบริมฝีปากอันร้อนผ่าวของตนเข้าหากลีบปากนุ่มอย่างโหยหา เรือนกายอันเเข็งเเกร่งถึงกับสะท้านเยือกไปกับเเรงปรารถนาที่พลันระเบิดออกมา.... ในขณะที่ท่อนเเขนโอบกระชับรอบร่างงามซึ่งทาบทับอยู่บนร่างของตนเเนบเเน่น หากมือใหญ่เเข็งเเรงอีกข้างกลับยึดศีรษะสวยได้รูปให้รับจุมพิตเเต่โดยดี พร้อมกับบังคับริมฝีปากนุ่มนิ่มให้เผยอออกด้วยปลายลิ้น



ศิษย์ตัวน้อยถึงกับตกตะลึงทำอะไรไม่ถูกเมื่อถูกจู่โจมในลักษณะนี้จากบุคคลที่ตนไม่เคยคาดคิดมาก่อน แม้ร่างน้อยจะตื่นตระหนกอย่างแรงแต่กระนั้น.... มูกลับรู้สึกว่าสัมผัสอันรุกเร้าที่บดขยี้ริมฝีปากของตนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของนั้นกลับแตกต่างจากฝันร้ายในคราวก่อนอย่างลิบลับ เมื่อรสสัมผัสจากท่านอาจารย์ราวกับจะสูบกลืนเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ ถึงแม้ว่าคิดอยากจะขัดขืนสักเพียงใดทว่า... แข้งขาตนกลับไร้เรี่ยวแรงลงเสียดื้อๆ จำต้องยอมให้ชายหนุ่มสำรวจเรือนร่างเนียนนุ่มเอาตามใจชอบ



ชิออนไล้ริมฝีปากลงมายังลำคอขาวเนียนก่อนจะเรื่อยต่ำลงไปยังเนินอกอิ่ม พร้อมกับดึงชุดที่มูสวมอยู่ให้เลื่อนตามลงไปจนกระทั่งภูษาสีชมพูอ่อนลงไปกองอยู่ที่บั้นเอวเปิดเผยผิวกายขาวนวลเนียนให้ประจักษ์แก่สายตา และมูก็มีอันต้องร้องอุทานอย่างตกใจเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสถูกทรวงอกเปลือยงามสล้าง ก่อนจะตามด้วยปลายลิ้นและริมฝีปากอันร้อนระอุที่แนบตามลงไป เเละในอึดใจนั้นร่างงามก็เริ่มดิ้นรนด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง ในขณะที่บุรุษผุ้เป็นอาจารย์ยังคงโลมลูบผิวกายเนียนละเอียดนั้นอย่างไม่สนใจจนกระทั่ง....


พลันได้สติว่ากำลังทำอะไรลงไป ...เมื่อสัมผัสได้ถึงอาการตื่นกลัวเสียจนสั่นสะท้านของร่างนุ่มนิ่มในอ้อมเเขน ชายหนุ่มจึงได้ผลักศิษย์ของตนออกไปสุดเเรง..







“ไป!!.. ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!!!


ทั้งๆที่ข้าเตือนเจ้าก็เเล้ว... ไล่เจ้าก็เเล้ว หากว่าเจ้ายังไม่ไปข้าจะไปเอง!!!”




พริบตานั้น ร่างอันสูงใหญ่ที่ยังคงอ่อนเพลียอย่างหนักของชิออนก็ยันร่างขึ้นจากเตียง ก่อนจะรวบผ้าห่มขึ้นพันกายแล้วก้าวออกไปจากห้องอย่างมิเเยเเสศิษย์ของตน ซึ่งนั่งตัวสั่นงันงกอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่พื้นห้อง.....


ใบหน้างามแดงก่ำพร้อมด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลออยู่ที่ขอบตา ในขณะที่ความ สับสน ตื่นกลัว และไม่เข้าใจกำลังพลุ่งพล่านอย่างรุนแรงอยู่ภายใน มือน้อยที่สั่นระริกกำแน่นอยู่ที่ชุดของตนก่อนจะดึงมันขึ้นปิดบังทรวงอกเปลือยเปล่า







......นี่มันเกิดอะไรขึ้น... ..เมื่อครู่นี้มันเรื่องอะไรกัน...




เหตุใดท่านอาจารย์ของตนจึงได้ทำอะไรเช่นนี้....



ทั้งๆที่ผ่านมาท่านคือผู้ที่ตนให้ความไว้วางใจอย่างไม่เคยมีข้อแม้ใดๆ แต่เเล้วเหตุใดท่านจึงกลับ.. ทำในสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้






...อา.... ช่างน่าเกลียดน่ากลัวเหลือเกิน



เมื่อครู่นี้ท่านอาจารย์ราวกับเป็นปีศาจร้าย ที่ทำเรื่องน่ากลัวได้เช่นเดียวกับเจมินี่ ซากะผู้นั้น...






ทำไมกัน.....