~::MoonLight Serenade::~

เมื่อเหตุอาเพทที่ตนสัมผัสได้ในช่วงย่ำรุ่ง   รวมทั้งพายุฝนฟ้าคะนองนอกฤดูกาลซึ่งรุนแรงจนผิดวิสัยนั้นมิใช่เรื่องที่ตนจะเพิกเฉยได้อีกต่อไป....   

คิดไม่ถึงจริงๆว่าแม้แต่ท่านผู้นั้น...   ผู้ซึ่งเปล่งประกายดั่งดวงตะวัน   ซึ่งเป็นเสมือนที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเหล่าเซนต์มานานนับร้อยปีจะกระทำเรื่องเช่นนี้ลงไปได้   ....จักรพรรดิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ผู้ครอบครองอำนาจล้นฟ้ามานานแสนนาน  ซึ่งตนให้ความเคารพยำเกรงและนับถืออย่างเต็มหัวใจ

บุรุษผู้ใกล้เคียงพระเจ้าทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า....  ท่ามกลางแสงสว่างจ้าของวัน   ความทรงจำพร่ามัวสีซีดจางก็พลันปรากฏขึ้น...   พร้อมด้วยความรู้สึกว่าช่วงเวลานั้นได้ผ่านไปนานแล้วราวชั่วกัปชั่วกัลป์   ...เมื่อคราที่นักบวชตัวน้อยได้สวมโกลครอธเวอร์โกเป็นครั้งแรกในชีวิต   และในวันแรกที่ได้เดินทางมาถึงแซงทัวรี่แห่งนี้   ท่านผู้นั้น...   เคียวโกผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับออกมาต้อนรับตนที่วิหารแรกสุดด้วยตนเอง

.....จะเกรงใจไปทำไมกันเล่า....

ในเมื่อเราต่างก็เป็นผู้พิทักษ์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เช่นเดียวกัน...    ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหรือข้า    เราก็ล้วนแต่เป็นผู้ภักดีต่ออาเทน่ามิใช่หรือ...   

นี่อารีเอส  มู...   ศิษย์ของข้าเองจงรู้จักกันเอาไว้  

สักวันหนึ่ง   ..อนาคตและสันติสุขของโลกจะตกอยู่ในมือของเด็กรุ่นใหม่อย่างพวกเจ้า   ถึงเวลานั้นแล้วก็อย่าได้ลืมซะล่ะ.....

ชากะยังจำได้ดี....   ถึงภาพใบหน้ากลมๆของเด็กชายตัวน้อยอีกคนหนึ่งซึ่งยืนแอบอยู่หลังชายเสื้อคลุมสีเข้มของท่านผู้นั้น  สหายซึ่งเติบโตขึ้นมาด้วยกัน.....   ภายใต้การอบรมสั่งสอนอันแสนเข้มงวดจากบุรุษผู้เป็นอาจารย์  

แล้วใครกัน..  จะหาญกล้าคิดว่าท่านจะตอบรับความรู้สึกของศิษย์ตนเองเช่นนี้....   ใครกันจะคาดคิด   ว่าท่านจะมีหัวใจให้กับผู้ที่ตนฟูมฟักเลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะ

...แม้แต่ตนก็ยังมิกล้าจะคิดเช่นนั้น   ด้วยท่านชิออนคือความถูกต้อง...   คือประกาศิตแห่งแซงทัวรี่ 

อันว่าความรักนี้มีพลังอำนาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ....   

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ   ..ว่าเหตุใดสิ่งซึ่งเรียกว่าความรักจึงได้มีอานุภาพรุนแรงถึงเพียงนี้   ราวกับจะพลิกฟ้าคว่ำดิน   ทำให้ผู้ที่เคยหนักแน่นมั่นคงเช่นนั้นเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงปานนี้

....ช่างน่าเห็นใจนัก   สหายข้า...

ถึงแม้จะได้สมหวังในรัก..    แต่เจ้าจะรู้บ้างรึไม่ว่าชีวิตของเจ้าและท่านผู้นั้นจะไม่มีวันได้ราบรื่น    และมันจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเรื่องราวอันผิดจารีตเช่นนี้แพร่สะพัดออกไป...

ถึงแม้นว่าข้าจะได้ลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวในเรื่องหัวใจกับเจ้าอีก  แต่..  ชากะผู้นี้ก็ยังอดกังวลมิได้   

เจ้าจะอดทนแบกรับคำครหาได้อย่างไรกัน....

และหากว่าท่านผู้นั้นมิอาจจะปกป้องเจ้าได้...   แล้วข้าจะอดใจไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเจ้าได้งั้นหรือ

โกลเซนต์เวอร์โกเผลอกำมือแน่นอย่างลืมตัว   เมื่อรู้สึกสังหรณ์ใจถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้...  

ประหนึ่งสายใยแห่งความผูกพันที่ถักทอขึ้นระหว่างศิษย์อาจารย์คู่นั้นกำลังจะแปรสภาพเป็นใยแมงมุมแน่นเหนียว   ที่พันธนาการเหยื่อมิให้ดิ้นหลุดรอดไปจากคมเขี้ยวอันเกิดจากความผิดบาปได้เสียแล้ว...

....................................................

“อรุณสวัสดิ์”

อารีเอส   มูแทบจะทำจานหลุดมือตกแตกอีกครั้ง   เมื่อน้ำเสียงทุ้มลึกของท่านอาจารย์พลันดังขึ้นจากเบื้องหลัง   พร้อมด้วยวงแขนแข็งแกร่งที่รวบร่างตนเข้าไปกอดกระชับก่อนจะประทับจุมพิตลงที่กลางกระหม่อม    ...ถึงจะสุขใจไปกับสิ่งที่ได้รับ   หากสาวน้อยก็ยังอดตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือของท่านมิได้

“อ..  เอ้อ  ท่านอาจารย์..

อย่าสิครับ.. ข้า..”

“ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไร”

ชิออนก้มลงจูบแก้มนวลก่อนจะยอมปล่อยมือ   พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเขียวเข้มที่กำลังเบิกกว้างพร้อมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นอ่อนโยนบนริมฝีปาก 

“แต่เราพูดคุยกันแล้วว่าจะร่วมทางชีวิตไปด้วยกันมิใช่หรือ   ....ในเมื่อข้าได้ให้สัญญาแล้วว่าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจอีกต่อไป   ข้าก็คิดว่าข้าควรจะได้รับในสิ่งที่ข้าพยายามปฏิเสธมาโดยตลอดสิ”

คำพูดนั้นส่งผลให้ดวงหน้าหวานยิ่งแดงก่ำด้วยความเขินอาย   หากกระนั้นร่างน้อยก็ยินยอมให้ฝ่ายตรงข้ามโอบกอดแต่โดยดี   มูเอนศีรษะพิงแผงอกกว้างของผู้เป็นที่รักพลางหลับตาลงแล้วถอนหายใจ  พร้อมด้วยความเขินอายและตื่นเต้นด้วยยังไม่คุ้นเคยกับชีวิตซึ่งเปลี่ยนแปลงไปของตน

...ไม่ต้องคุกเข่า...    เพราะบัดนี้เจ้าคือภรรยาข้า....

ถึงแม้ว่ามันจะมิใช่เรื่องที่ดีงามและถูกต้องนัก   หากแต่ข้าก็คงจำต้องบอกเจ้าว่าในเวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างเราได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว    และเจ้าก็มิใช่ศิษย์ของข้าอีกต่อไป

มานี่สิ...

สาวน้อยพลันหัวใจเต้นแรง   คราเมื่อนึกถึงคำพูดของชิออนที่ได้บอกกับตนหลังจากที่ทั้งคู่ผ่านพ้นคืนแรกของการอยู่ร่วมกัน....  

ในเวลานั้น   ...ท่านก้มลงประคองร่างของตนให้ลุกขึ้นยืนพลางโอบกอดไว้ในวงแขนอย่างเช่นในยามนี้   พร้อมกับพร่ำบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่มั่นคงดังเช่นที่เคยเป็นมา  

....ในยามนี้เจ้ามิใช่ผู้ที่จะคอยเดินตามหลังข้าอีกต่อไปแล้ว   เพราะนับแต่บัดนี้ “เรา” จะเดินเคียงข้างกันไป

 

แต่รู้ไว้เถิดว่าเรื่องของเรา2คนนั้นจะไม่ง่ายดายดังเช่นคู่รักคู่อื่นๆ....   เพราะอะไรนั้นเจ้าเองก็คงจะรู้ดีอยู่แล้ว   แต่กระนั้นข้าก็กล้ารับปากกับเจ้าได้ว่าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องทนแบกรับความเจ็บช้ำอยู่เพียงฝ่ายเดียวหรอก...

....คำว่า “คู่ชีวิต” นั้นมีความหมายอันลึกซึ้งมากกว่าเพียงแค่อยู่เคียงข้างกันไปจนแก่เฒ่า...   มิใช่เพียงแค่ดูแล  เอาใจใส่ซึ่งกันและกันเพียงเท่านั้นก็นับว่าพอแล้ว    ..หากแต่การร่วมชีวิตกันนั้นยังหมายความถึงการร่วมฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆไปด้วยกัน... 

มือใหญ่ทั้ง2ข้างของผู้เป็นที่รักกุมทับลงบนมือขาวเรียวเล็กของตนพร้อมกับกระชับแน่นราวกับจะเป็นการให้คำมั่นสัญญา   มูยังคงจำได้ดีถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือคู่นั้นและช่วงเวลาที่ทั้งคู่ประสานสายตากันนิ่ง...   ยังสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นมั่นคงที่เปล่งประกายเรืองรองอยู่ในดวงตาสีม่วงอเมทิสอันแสนงดงามของท่าน

...นั่นคือเราจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน   ข้ามผ่านวันเวลาที่เหลืออยู่ไปพร้อมๆกับซึมซับประสบการณ์อันล้ำค่าที่มีกันและกันอยู่เช่นนี้... 

ที่ผ่านมาชิออนผู้นี้อาจมิใช่คนดีมากมายนัก   แต่ข้าก็มั่นใจว่าจะสามารถดูแลให้ความสุขแก่เจ้าได้ไม่แพ้บุรุษหน้าไหน....

.......

“ท่านรู้มั้ยว่า...   ถึงแม้ท่านจะมิได้บอกกับข้าดังเช่นวันนั้น  หากข้าก็รู้และเชื่อมั่นมานานแล้ว”

ชิออนพลันก้มลงมองร่างน้อยในอ้อมแขนด้วยสีหน้างุนงง   เมื่อจู่ๆยอดดวงใจก็ขืนตัวออกห่างก่อนจะหมุนร่างกลับมาหา   พลางเงยหน้าขึ้นมองตนพร้อมด้วยประกายแสงที่ไหวระริกอยู่ในดวงตาสีเขียวเข้มล้ำลึก    และยังไม่ทันที่ตนจะได้เอ่ยถาม   หากคำตอบที่ได้รับก็เรียกรอยยิ้มอันอ่อนโยนให้ปรากฏขึ้นแทบจะทันที

“ข้าย่อมเชื่อมั่นว่าจะไม่มีผู้ใดที่ดีพร้อมเช่นท่าน   ดังที่ข้าได้บอกท่านมาตลอดว่าข้าก็จะมองเพียงท่านผู้เดียว...  

และท่านรู้หรือไม่ว่าในเวลานี้ข้าสุขใจสักเพียงใดยามเมื่อมีท่านอยู่เคียงข้างเช่นนี้”

....ครืนน.....   .....

ท่ามกลางช่วงเวลาแห่งความอบอุ่นที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับหัวใจของตน   ทัศนวิสัยเบื้องนอกก็กลับแปรเปลี่ยนไปในทางที่เลวร้ายลง....

ทว่าเสียงคำรามกึกก้องพร้อมด้วยแสงสว่างแวบวาบจากเบื้องนอก    อาจจะทำให้คู่รักคู่นั้นผละจากกันได้เพียงชั่วครู่...    หากแต่เมื่อเม็ดฝนหลั่งไหลพรั่งพรูลงมาพร้อมด้วยท้องฟ้าอันสดใสที่แปรเปลี่ยนเป็นสีเทาครึ้มๆ   ร่างทั้ง2ก็กลับอิงแอบแนบชิดกันดังเดิมพลางดื่มด่ำกำซาบไปกับความเย็นชุ่มฉ่ำเบื้องนอก   ที่พัดพาเอากลิ่นไอดินที่เปียกปอนชุ่มฉ่ำด้วยน้ำฝนให้หอมอบอวลอยู่ในบรรยากาศชวนให้เคลิ้มฝัน  

ท่ามกลางแสงสลัวๆกับเสียงดังซ่านซ่าพร้อมด้วยเสียงคร่ำครวญจากฟากฟ้า...   ชายหนุ่มโอบกอดร่างผู้เป็นที่รักไว้ในวงแขน  แล้วอิงศีรษะแนบชิดกันพลางชี้ชวนกันมองดูประกายแสงแปลบปลาบที่เบื้องนอก   ....ถึงแม้ว่าจะยังอดหวั่นใจมิได้ถึงเหตุวิปริตของสภาพอากาศก็ตาม   แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ก็คือไม่ว่าในอนาคตตนจะต้องพบเจอกับสิ่งใด...   ก็จะยังมีคนๆนี้อยู่เคียงข้างคอยเป็นแรงใจให้เสมอ   มีมือทั้ง2ข้างที่จะเกาะกุมกันไว้แน่น   มีหัวใจที่รวมเป็นหนึ่งและพร้อมที่จะฝ่าฟันทุกสิ่งทุกอย่างไปด้วยกัน   เพียงเท่านี้ก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว...  

มันไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อยว่าพวกตนจะมีเวลาเหลือยู่ด้วยกันอีกนานสักเท่าใด   ขอเพียงได้จดจำช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกันเช่นนี้ไว้ได้   ถึงแม้ว่าอีก500ปีข้างหน้าชีวิตจะต้องดำเนินต่อไปตามลำพัง   หากหัวใจก็จะยังไม่แห้งเหี่ยว   ด้วยยังคงมีภาพความทรงจำอันแสนงดงามนี้ประทับอยู่   ดุจดังน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจต่อไป  

..ตราบนานเท่านาน....

---------------------------------------
To Be Con...Chapter76*0*


อ่านเเล้วรู้สึกว่าความ"หนัก"ของเรื่องดูจะเบาบางลงบ้างมั้ยคะ?  

ในขณะที่ทั้งคู่คิดได้ว่าควรจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด  มากกว่าที่จะห่วงกังวลถึงวันข้างหน้า   เเต่คนอื่นที่รู้เรื่องกลับเป็นกังวลเเทนเสียอีก....

เเละในตอนหน้า...   ตัวละครใหม่จะปรากฏตัวขึ้นอีก1คน

“เขาคือเหยื่อรายล่าสุดที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่   รวมทั้งสมาชิกคนอื่นๆในครอบครัวไปในคราวเดียวกัน  จากฝีมือของบุตรชายคนโตในคืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งล่าสุด”

น้ำเสียงอันแฝงไว้ด้วยความเศร้าสลดใจของชิออนส่งผลให้ร่างน้อยถึงกับนิ่งงันอย่างเจ็บปวด....   

ในชั่วขณะหนึ่ง   ภาพเมื่อครั้งอดีตที่ตนกำลังเปลี่ยนร่างจากมนุษย์ไปสู่สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวก็พลันปรากฏขึ้นในจิตใจราวกับฝันร้าย   ในขณะที่น้ำเสียงอันแก่ชราของแม่เฒ่าแห่งหมู่บ้านเซเรนติ   ที่บอกเล่าถึงเหตุการณ์นองเลือดของผู้ให้กำเนิดตนก็พาให้หัวใจต้องปวดแปลบอีกครั้ง  ประหนึ่งว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง...   และนั่นก็ทำให้มูทั้งรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวและแค้นเคืองไปกับโชคชะตาของพวกตน