~::Angel, In The Dark::~

ดีค่ะ^ ^

สืบเนื่องจากตอนที่45ซึ่งดองเค็มมายาวนานเนื่องจากมูนดรอปลำเอียงมาปั่นมูนไลท์ให้จบก่อน-*-  ในตอนนี้ก็ได้เวลามาต่อตอนใหม่เสียทีค่ะ  

ตอนที่46  จะเป็นการเริ่มต้นในอีกบรรยากาศหนึ่งของเรื่องนี้   หลังจากที่พระเอกมีคิวบู๊อย่างโชกโชนกับเหล่าร้ายจำนวนมาก   ไม่เว้นเเม้กระทั่งกับนางเอก T  T   ถึงตอนนี้ควันคุกรุ่นของคิวบู๊ได้จางลงมากเเล้ว   เเทนที่ด้วยเรื่องของหัวใจค่ะ

--------------------------------------------------

Chapter46

“...ชากะ!!”

เรจิน่ากรีดร้องสุดเสียงพร้อมด้วยหยาดน้ำตาที่ล้นทะลักอาบแก้มนวล    ร่างงามทะลึ่งพรวดขึ้นมาจากเตียงนอนพร้อมด้วยอาการหอบหายใจแรง   ก่อนจะได้ตระหนักว่าตนเองนอนหลับไป....

...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน.......

“รีแกน....”

หญิงสาวหันขวับทันทีที่น้ำเสียงอันแผ่วเบาของชายผู้เปรียบเสมือนบิดาคนที่2ของหล่อนดังขึ้นข้างกาย    โทมัส   เบลนด์ชะโงกร่างเข้ามาใกล้ก่อนจะวางมือลงบนบ่าเล็กบอบบางพร้อมด้วยสีหน้าซึ่งยากแก่การคาดเดา    แต่นั่นก็ยังมิใช่สิ่งที่ทำให้เรจิน่าต้องใจหายวาบ    หากแต่เป็นเพราะการมาของเขาต่างหาก....

ในเมื่อแต่ไหนแต่ไรมาโทมัสไม่เคยจะมาเยี่ยมเยียนหล่อนถึงห้องอย่างนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว   และนั่นก็ทำให้หล่อนยิ่งรู้สึกถึงความผิดปรกติ

“ชากะล่ะคะ   ทอม...”

บุรุษสูงวัยกว่ามีอาการอ้ำๆอึ้งๆขึ้นมาทันที   และเรจิก็น่าไม่พลาดที่จะได้เห็นความลำบากใจปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าพร้อมด้วยหัวคิ้วสีดอกเลาที่ขมวดเข้าหากัน   และในวินาทีนั้นหญิงสาวก็แทบอยากตรงเข้าไปเค้นคอหาความจริงจากเพื่อนรักของบิดาเลยทีเดียว

“ชากะเป็นอะไรไป!!”

ทว่าโทมัสกลับส่ายหน้าน้อยๆพลางถอนหายใจ   ในขณะที่เรจิน่ายิ่งมีใบหน้าซีดเผือดลงไปทุกขณะ...

...หรือว่า......
 

“ใจเย็นๆรีแกน    ...เขาไปแล้ว.....

ในเมื่อมันหมดหน้าที่ที่ลุงได้ขอร้องให้เขาช่วยแล้ว   ชากะก็กลับไปทำหน้าที่ของเขาต่อตามปรกติและหนูก็ไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องของเขาหรอกนะ   เพราะพวกนั้นทำอะไรเขาไม่ได้หรอก   ลุงกล้าเอาหัวเป็นประกันเลย”

แม้ว่าหญิงสาวจะ “เกือบ”สบายใจกับคำตอบที่ได้รับหากแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมากนัก   ใบหน้างามยังคงซีดเผือดพรัอมด้วยความสงสัยที่มากขึ้นเป็นทวีคูณ   

“ลุงกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ใช่มั้ยคะ”

โทมัสจับจ้องมองดูนัยน์ตาสีเขียวมรกตที่กำลังลุกวาวก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ    พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง    ...อันเป็นที่ประจำของชากะยามเมื่อเฝ้าดูแลหล่อนที่บาดเจ็บหนัก    และมันก็ทำให้เรจิน่าพลันหัวใจกระตุกวูบอย่างเจ็บปวดกับความจริงที่ได้รับรู้ว่า..

เวลานี้ไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว.....

และสิ่งที่ได้รับรู้ก็ส่งผลให้หญิงสาวต้องสูดหายใจลึก   พร้อมกับพยายามกล้ำกลืนความรู้สึกและอารมณ์อันอ่อนไหวลงไปแล้วบังคับให้ตนเองเชิดหน้าขึ้นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...  ราวกับว่าชายหนุ่มคนที่เคยอยู่เคียงข้างหล่อนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไม่เคยมีตัวตนมาก่อน    ...ทั้งๆที่รู้ซึ้งอยู่แก่ใจว่าหัวใจของตนเองกำลังบีบตัวด้วยความเจ็บปวด  ผิดหวังและเสียใจ

นัยน์ตาสีฟ้าของชายผู้มากประสบการณ์กว่าจับจ้องมองดูสีหน้าอันเรียบเฉยของหญิงสาว  ..สิ่งล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่เป็นเสมือนเครื่องดูต่างหน้าของเพื่อนรักที่จากไปนิ่งงัน   ด้วยถึงแม้ว่าเรจิน่าจะปกปิดความรู้สึกเอาไว้อย่างมิดชิดเพียงใดหากตนก็มองออกเสมอ....

...ก็คนเป็นพ่อเป็นแม่   มีหรือที่จะไม่รู้ว่าลูกสาวกำลังคิดอะไรอยู่....

“รีแกน    มาถึงขั้นนี้แล้วลุงก็จะไม่ปิดบังอะไรหนูอีก... 

ลุงพบชากะเป็นครั้งแรกเมื่อ20กว่าปีก่อน   ..เวอร์โก  ชากะที่ลุงพบในตอนนั้นเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อยที่อายุราวๆ6-7ขวบเท่านั้นเอง    แต่ว่าก็เป็นเด็กที่มีความพิเศษสุดจริงๆ   คือว่า.....”  

.....................................................

......นี่ข้าได้สูญเสียสมาธิตลอดจนความเป็นตัวของตัวเองไปอย่างหมดสิ้นแล้วหรือนี่......

เพียงเพราะการแยกจากนาง...   ก็ทำให้ชากะผู้นี้ถึงกับไม่เป็นอันทำอะไรเลยงั้นหรือ     

ช่างน่าละอายเหลือเกิน......

โกลเซนต์เวอร์โกถอนหายใจพร้อมกับลงนั่งขัดสมาธิแล้วพยายามสงบจิตใจอีกครั้งหนึ่ง   เพียงเพื่อจะได้พบว่าตนเองยังคงถูกมนตร์สะกดจากนัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่งามตามหลอกหลอนอยู่มิรู้วาย...   เป็นวันที่3แล้วนับตั้งแต่จบภารกิจนั้น   วันที่3ของการได้กลับมาทำหน้าที่หลักของตนในการดูแลปราการด่านที่6แห่งแซงทัวรี่   และก็เป็นวันที่3.....     ที่ไม่ได้เห็นหน้า    ไม่ได้ยินเสียง

....นี่หรือ   คือความรัก

มันช่างทรมานหัวใจเสียนี่กระไร....

     
และอากัปกิริยาอันผิดแผกไปของผู้ดูแลวิหารเวอร์โกก็พาให้ผู้ผ่านทางมาอดทักมิได้....

“เป็นอะไรไปเล่าชากะ   ตั้งแต่กลับมาบ้านคราวนี้เจ้าดูหงุดหงิดงุ่นง่านเสียจริงนะ...    ช่างผิดวิสัยยิ่งนัก”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มของสหายจากวิหารราศีกุมภ์ส่งผลให้บุรุษผู้ใกล้เคียงพระเจ้าพลันเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างมิอาจเลี่ยงได้   พร้อมกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างในน้ำเสียงนั้น...   ราวกับคามิวจะล่วงรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้ตนเปลี่ยนไป

“ดูเหมือนเจ้ากำลังอยากพูดอะไรสินะ  คามิว”

โกลเซนต์เวอร์โกจบประโยค   ขณะที่สังเกตเห็นนัยน์ตาสีฟ้าครามของฝ่ายตรงข้ามเปล่งประกายวาววับยิ่งขึ้น   คามิวเผยอรอยยิ้มน้อยๆก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้แล้วย่อตัวลงนั่งเคียงข้างไม่ห่างออกไปนัก

“ข้ารู้เรื่องของเจ้า   และก็ยังอดเสียดายมิได้”

“ไม่ใช่กิจธุระของเจ้า   นางก็ย่อมมีวิถีชีวิตของตนเองและข้าจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายในเรื่องนั้น”

ชากะถอนหายใจน้อยๆพลางหลับตาลงอีกครั้งหนึ่งพร้อมด้วยอาการสำรวมทุกชั่วขณะจิต   ถึงแม้ว่าภายในจะกำลังปั่นป่วนด้วยคำพูดของอควอเรียสหนุ่ม   ที่ดูราวกับจงใจจะยั่วโมโหก็ตาม  

“ถ้าเช่นนั้นสาวน้อยนางนั้นคงจะหันมามองข้าบ้างกระมัง   ด้วยเสน่ห์เยี่ยงชายชาตรีที่ข้าพึงมี   นางคงจะไม่มองข้ามข้าไปหรอก

ดีเหมือนกัน   ...ในเมื่อเจ้าไม่สนใจนางแล้วก็ยกให้ข้าเสียเถิด   คามิวผู้นี้จะรับช่วงต่อให้เอง”

To Be Con...Chapter47^0^

ดูเหมือนคามิว  ว่าที่พระเอกคนต่อไปจะชักใบให้เรือเสียอีกเเล้วเมื่อถึงกับออกปากขอกันดื้อๆเเบบนี้  

เเล้วท่านช่าล่ะจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ยังไงนะ...

“แต่อย่างน้อยข้าก็ได้เรียนรู้ที่จะรักล่ะน่า   และหากคามิวผู้นี้มีโอกาสเช่นเจ้า..   แม้เพียงแค่ครั้งเดียว   ข้าจะไม่มีวันยอมปล่อยให้นางหลุดลอยไปจากอ้อมแขนอีกเลย   แล้วหากว่าเจ้ามิได้รักนางจริงๆจะกระสับกระส่ายร้อนใจไปทำไมกัน 

ชากะ..  ลองคิดดูให้ดีๆนะ    ถึงอย่างไรเจ้าก็มิได้เป็นเพศบรรพชิตเต็มตัว   เจ้ายังคงเป็นบุรุษที่มีเลือดเนื้อเช่นเดียวกับพวกข้า   อย่าพยายามหลอกตัวเองอีกเลย”