~::Angel, In The Dark::~

จบแล้วสำหรับเวลานี้ทว่าสงครามยังเพิ่งเปิดฉากเท่านั้น



ภายใต้การชักนำของเคียวโกคนปัจจุบัน แซงทัวรี่จะคงอยู่หรือพินาศย่อยยับ มวลมนุษยชาติที่เทพีอาเทน่าคอยปกป้องมาแต่ครั้งโบราณกาลจะเป็นฝ่ายมีชัยรึสูญสิ้นเผ่าพันธุ์...

ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้างั้นหรือ


ริมฝีปากบางภายใต้หน้ากากโลหะขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากสุสานพร้อมด้วยปลายนิ้วที่เย็นเยียบด้วยสังหรณ์ใจไม่ดี


...ดูท่าคำตอบที่ปรารถนาจะรู้คงราคาแพงนัก...




................................................................


อารีเอส มูที่เพิ่งกลับมาถึงจามิลได้ไม่นานมีอันต้องชะงักงันพร้อมทั้งหยุดมือจากงานบ้านทั้งหมด ขณะที่กงหลิน.. ภรรยาของโกลเซนต์ไลบราซึ่งมาอาศัยอยู่ด้วยเป็นการชั่วคราวเงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมืออย่างแปลกใจ


“ทำไมหรือ..”



ไม่มีคำตอบ... มูยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงเท่าๆกับที่ใบหน้างามไม่แสดงความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น ทว่าในสายตาคู่ชีวิตของโดโกที่รู้จักมูเป็นอย่างดีมันกลับน่าพรั่นพรึงนัก กงหลินขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้โยกอย่างไม่สบายใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปรกติ


“มู... เกิดอะไรขึ้น”



อดีตโกลเซนต์สาวเม้มริมฝีปากแน่นอยู่อีกเป็นครู่ ก่อนจะหันมาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายตื่นตกใจ


“เวลานี้เด็กๆคงจะอยู่ที่ชั้นบนเป็นแน่ ท่านกงหลินขึ้นไปสมทบกับพวกเด็กๆก่อนแล้วเซเลซิสจะพาท่านไปหาท่านโดโกเอง”


“เจ้าพูดเรื่องอะไรกันน่ะข้างงไปหมดแล้ว จู่ๆทำไมถึงได้..”


“รีบไป! ไม่มีเวลาแล้ว ศัตรูกำลังมาและข้าจะถ่วงเวลาให้เอง”




คำว่า‘ศัตรู’ ส่งผลให้ผู้ฟังแทบหัวใจหยุดเต้น หนังสือเล่มโตที่อ่านค้างอยู่ถึงกับหลุดจากมือโดยไม่รู้ตัว กระนั้นเมื่อมูหันมาเร่งหนักๆเข้ากงหลินก็ได้สติ ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยมีมูยืนขวางอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน



....เซเลซิสลูกรัก.. ยังจำวิธีการเทเลพอร์ทที่ท่านพ่อเคยสอนให้ได้หรือเปล่า

ยังจำสิ่งที่ทั้งแม่และพ่อเคยห้ามนักหนาว่ายังมิให้เจ้าใช้จนกว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ได้รึไม่...



มูยิ้มบางๆเมื่อได้รับกระแสจิตตอบกลับจากบุตรสาวในอึดใจเดียวกันนั้น


...ค่ะ ท่านแม่ ข้าจำได้และทำได้ แต่ท่านพ่อเคยบอกเสมอว่า... เพียงเพราะข้าทำได้ก็มิได้หมายความว่าข้าควรทำ

มีอะไรหรือคะท่านแม่



....ศัตรูที่น่ากลัวกำลังมาทางนี้ เจ้าจงพาท่านพี่ทั้งสองและท่านป้ากงหลินกลับไปที่แซงทัวรี่โดยด่วน...


...แล้วท่านแม่ล่ะคะ...




เซเลซิสใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวที่ชั้นล่างของบ้าน อึดใจเดียวกับที่กงหลินวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าซีดเผือด


“เหม่ยหลิน เหม่ยอิง! มานี่ลูก เราต้องไปกันแล้ว”


“แต่ท่านแม่ของข้ายังอยู่ข้างล่าง..”



สาวน้อยพลอยตกใจจนเสียขวัญไปด้วย กงหลินดึงลูกทั้งสองพร้อมด้วยเซเลซิสเข้ามากอดแนบแน่นขณะที่การต่อสู้ข้างล่างได้เริ่มขึ้น... ทั้งๆที่รู้สึกได้ว่ามูคงไม่อาจต้านกำลังศัตรูได้นานทว่าตนไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว


“ท่านแม่เจ้าบอกเอาไว้อย่างไร ให้พาพวกเราไปแซงทัวรี่หรือไม่”



เซเลซิสจำใจพยักหน้ารับพลางกัดริมฝีปากแน่นเมื่อกังวลถึงความปลอดภัยของมารดา แม้จะตระหนักดีว่าผู้ที่โกลเซนต์นั้นแข็งแกร่งเพียงใด ทว่าเวลานี้กลับมิอาจสลัดความห่วงใยออกไปจากใจได้ ดวงหน้าอ่อนเยาว์ขาวซีดราวกับปราศจากโลหิตขณะที่ส่งกระแสจิตกลับไปหามูอย่างร้อนรน


....ท่านแม่คะ เรา...


...เจ้ารีบล่วงหน้าไปก่อนเถิด เมื่อสังหารเจ้าพวกนี้แล้วแม่จะตามไป...


เมื่อไม่อาจขัดประสงค์ของมารดาได้จึงจำเป็นต้องทำตามคำสั่งถึงเเม้จะห่วงเเสนห่วง... ร่างน้อยกางแขนโอบกอดสามแม่ลูกจากโกโรโอไว้พลางหลับตาลงทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้มแล้วเพ่งสมาธิกลับไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อภาพสวนสวยปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงร่างทั้งหมดก็อันตรธานไป






To Be Con...Chapter17




สวัสดีค่ะ



กลับมาต่อกันที่Angel, In The Darkหลังจากที่หายหน้าไปเกือบๆเดือนนะคะ


เหตุการณ์ในตอนที่16ช่วงเเรกนั้นยังคงมีกลิ่นไอของสงครามเเละความตึงเครียดอยู่เเละในครึ่งหลังนี่ก็เหมือนกัน เพิ่มเติมความเข้มข้นขึ้นอีกด้วยการที่ศัตรูปรากฏกายขึ้นที่จามิลในขณะที่เหลือมูอยู่เพียงคนเดียว ในสภาพที่ไม่ได้เป็นเซนต์อีกต่อไปเเล้ว....


เรื่องราวจะเป็นอย่างไรติดตามตอนหน้าค่ะ^ ^