Chapter17 [partI]
posted on 03 Jun 2009 22:15 by moon-drop
ดีค่า^0^
กลับมาต่อที่ตอนที่17ที่ตัวมูนดรอปเองคิดว่าเนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆนะคะ ค้างคามาจากตอนที่เเล้ว.. เมื่อศัตรูบุกไปถึงจามิลในขณะที่เหลือมูคอยถ่วงเวลาเอาไว้เพียงคนเดียว
มาดูกันค่ะ ว่าเป็นอย่างไรต่อไป...
---------------------------------------
Chapter17
กลับมาต่อที่ตอนที่17ที่ตัวมูนดรอปเองคิดว่าเนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆนะคะ ค้างคามาจากตอนที่เเล้ว.. เมื่อศัตรูบุกไปถึงจามิลในขณะที่เหลือมูคอยถ่วงเวลาเอาไว้เพียงคนเดียว
มาดูกันค่ะ ว่าเป็นอย่างไรต่อไป...
---------------------------------------
Chapter17
ชิออนแหงนหน้ามองรูปปั้นเทพีอาเทน่านิ่งนานพลางหวนนึกถึงวันคืนที่ผ่านมา กว่า200ปีที่ตนแบกรับภาระแห่งแซงทัวรี่ไว้บนบ่า กับเสี้ยวนาทีที่ชีวิตกำลังดับสลายคราเมื่อตนละเมิดคำสัญญาที่มีต่อองค์เทวี ..ซึ่งเป็นเหตุให้นางต้องยื่นหัตถ์เข้ามาเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนจนส่งผลให้ได้รับโทษทัณฑ์“ข้าเดาว่าท่านคงรู้อยู่แล้วล่ะสิว่ามันจะลงเอยเช่นนี้ ..อาเทน่า...
และทั้งที่รู้ แต่ท่านก็เตรียมใจรับผลจากความผิดบาปของข้าเอาไว้เสียเอง และเพราะท่าน.. ต่อให้ชิออนผู้นี้ต้องแบกรับภาระต่อไปอีก500ปีข้าก็จะไม่ปริปากบ่นสักคำ”
กระแสลมอุ่นที่พัดผ่านร่างดุจคำปลอบประโลมจากสรวงสวรรค์ ทำให้ชิออนรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปสู่อดีตเมื่อครั้งที่องค์เทวียังสถิตอยู่ในม้วนคัมภีร์ซึ่งเก็บรักษาเอาไว้อย่างลับๆที่สตาร์ฮิล
..เทวีผู้แข็งแกร่งและเปี่ยมล้นด้วยความเมตตา น้ำใจนางช่างประเสริฐนัก
แม้กายจะดับสูญ หากวิญญาณก็ยังคงอยู่เคียงข้างตนต่อมาอีกนับร้อยปี
ทว่ายามนี้ไม่มีอาเทน่าอีกต่อไปแล้วและด้วยเหตุนั้น.. ทำให้แซงทัวรี่ปราศจากคอสโมคุ้มภัยจากนาง ทว่าเซนต์แห่งอาเทน่ามิได้ท้อถอยเพียงเพราะเรื่องนั้นหรอก...
“อะไรกัน.. ดูไม่เหมือนเจ้าเลยนะ เกิดสำนึกผิดขึ้นมาหรือไร”
อดีตประมุขแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หันกลับมาเมื่อน้ำเสียงทุ้มต่ำของสหายดังขึ้นเบื้องหลัง ชิออนถอนหายใจแผ่วเบา ถึงแม้ตนจะพ้นจากภาระหน้าที่แล้วแต่โดโกยัง..
“ไม่มีอะไร ลงไปข้างล่างกันเถอะ ค่ำนี้ข้าสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี”
“เป็นห่วงลูกเมียงั้นหรือ”
“ก็แล้วเจ้าไม่ห่วงหรือไร”ประโยคท้ายสุดเน้นเสียงเข้มขึ้นราวกับไม่สบอารมณ์หากทั้งสีหน้าและแววตากลับไม่แปรเปลี่ยน โดโกและชิออนคบหากันมานานเกินกว่าที่จะผิดใจกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง
“เราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่ายามนี้ส่วนรวมย่อมต้องมาก่อน ครอบครัวนั้นถือเป็นเรื่องรอง
ว่าแต่เจ้าเพิ่งออกมาจากการประชุมที่วิหารเคียวโก เป็นอย่างไรบ้าง”
“คนของเราแจ้งเข้ามาว่าศัตรูระลอกสองกำลังจะมาถึงไม่ช้าก็เร็ว แซงทัวรี่จะเดินหน้าทำศึกเต็มพิกัดโดยไม่สนใจว่าจะต้องเสียอะไรไปบ้างและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะหยุดยั้งหายนะให้ได้ แล้วเจ้าเห็นเป็นอย่างไร”
อดีตเคียวโกเพียงแต่รับฟังด้วยอาการสงบขณะที่สหายรักดูจะพอใจกับการตัดสินใจที่กล้าหาญของผู้นำคนใหม่และเขารู้มานานแล้วว่าตนไม่เคยมองคนผิด ...เจมินี่ ซากะเหมาะสมกับตำแหน่งเคียวโกยิ่งกว่าใครๆ
“แน่นอนว่าข้าไม่ติดใจสงสัยอันใด ในเมื่อสิ่งที่จำเป็นต้องทำในฐานะเคียวโกก็ได้ทำไปหมดแล้วดังนั้นต่อไปนี้ข้าจะ..”ชิออนชะงักคำพูดเอาไว้เพียงเท่านั้นเมื่อสัมผัสได้ถึงมวลอากาศที่บิดเป็นเกลียว นัยน์ตาสีอัลเมทิสพลันเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นในอึดใจที่ร่างทั้งสี่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า
บุตรสาว... พร้อมทั้งครอบครัวของโดโกปรากฏกายขึ้นด้วยวิธีการเทเลพอร์ทก่อนจะหมดเรี่ยวแรงลงไปกองอยู่กับพื้นด้วยไม่คุ้นกับการเคลื่อนย้ายในเสี้ยวพริบตา แต่ละคนต่างก็มีใบหน้าซีดขาวราวกับขาดอากาศหายใจพร้อมด้วยเหงื่อกาฬแตกพลั่ก และในทันทีที่ตั้งสติได้เซเลซิสก็โผเข้ากอดบิดาแล้วร้องไห้โฮ
“ท่านพ่อ! พวกนั้น...”
“อย่าร้องไห้.. พ่อฟังเจ้าพูดไม่รู้เรื่อง ใจเย็นๆแล้วค่อยๆเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น”
ชิออนกอดลูกไว้แน่นพลางปลอบโยนให้สงบแล้วเอ่ยถามอย่างใจเย็นขณะที่ซ่อนความวิตกกังวลไว้ภายใน สาวน้อยยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมอกบิดาอยู่อีกเป็นครู่ก่อนจะปาดน้ำตาทิ้ง
“พวกศัตรูมาที่จามิล แล้วท่านแม่ก็..”
ไม่ต้องรอให้จบประโยค.. เพียงเท่านั้นก็มากเกินพอที่จะทำให้เขาคลั่งแล้ว ชิออนรีบส่งกระแสจิตกลับไปหาภรรยาด้วยความเป็นห่วงพร้อมด้วยความรู้สึกที่ราวกับหัวใจจะหยุดเต้น
....เจ้า เป็นอย่างไรบ้าง...
เวลานี้การรอคอยแค่เพียงอึดใจเดียวก็ยังยาวนานจนเกินจะทน ชายหนุ่มโอบกอดเซเลซิสไว้แนบอกพร้อมด้วยปลายนิ้วเย็นเฉียบขณะที่โดโกและภรรยาต่างก็หน้าซีดเผือดเมื่อได้ตระหนักถึงสถานการณ์ทั้งหมด และกว่ามูจะตอบกลับมาชิออนก็แทบจะกลั้นใจตาย
...ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันรอดชีวิตไปได้...
กระแสจิตที่เข้มข้นและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นจริงจังเสียจนแทบรู้สึกได้ของมูส่งผลให้ชิออนเย็นวาบไปทั่วสันหลัง
...ถึงอย่างไรข้าก็เป็นอดีตโกลเซนต์อารีเอสที่ท่านภูมิใจและพร่ำสอนให้หยิ่งทรนงในศักดิ์ศรี เพื่อลูก เพื่อท่าน และเพื่อทุกคน.. ข้าจะขอแลกทุกสิ่งทุกอย่างกับพวกมัน
ท่านก็รู้ว่าข้ารักท่านสุดหัวใจ ถึงแม้เราจะได้ครองคู่กันไม่นานนักทว่าข้าก็ดีใจที่ได้ร่วมชีวิตกับท่าน....
“อย่านะ.. มู!!”
To Be Con... Chapter17 [partII]
Tags: fic, fiction, gemini, gemini saga, saint seiya, นิยาย2 Comments
หวังว่ามูคงไม่เป็นไรนะคะ
#1 By suigintou on 2009-06-04 17:27